DB 10: Trots

 
Om maar meteen van wal te steken met positief nieuws: de verkoudheid die me het hele weekend lang onder de duim had begint af te zwakken.
 
Nu denk je vast: ah nee, dat is zo'n meisje dat twee keer hoest en beweert dat ze elk moment kan doodvallen. Dan weet je vast nog niet dat reuma een auto-immuunziekte is.
 
Iedereen denkt daarbij meteen aan aids. Ja, dat is een auto-immuunziekte en deze veroorzaakt dus een fout in je afweersysteem. Maar er zijn veel meer 'foutjes' die in je immuunsysteem kunnen zitten. Artritis is daar een voorbeeld van. Wat overeenkomt met andere auto-immuunziekten is dat men voorlopig geen enkele manier ziet om het echt te kunnen genezen. De precieze schakel die tot een medicijn moet leiden is nog niet ontdekt.
 
Nee, reuma is niet seksueel overdraagbaar en als ik moet hoesten hoef je jezelf ook niet angstvallig af te vragen of het besmettelijk is, al neem ik de verantwoordelijkheid niet op als je in mijn persoonlijke 'luchtbel' binnendringt en zo en verkoudheid op loopt.
Wanneer ik verkouden of ziek word, is dat voor mij een kleine ramp. Ieder tikje tegen een gewricht verspreidt een akelig gevoel doorheen mijn hele lichaam. De draagkracht van mijn benen is dan beperkt tot een strompelende pas, mijn rug en nek zijn stijf en gevoelig met zeurderige pijn en mijn armen zijn haast niet omhoog te krijgen. Dit komt omdat in mijn gewrichten sowieso al ontsteking te vinden is door dat foutje in mijn immuunsysteem. Cellen van mij die vreemde cellen en bacteriën zouden moet buiten houden, proberen ter hoogte van mijn gewrichten ook cellen van mijn eigen lichaam in elkaar te rammen.
 
Chronische vermoeidheid zorgt er ook nog eens voor dat ik er op zulke momenten beter aan doe de dag door te brengen in mijn bed. Het zou een waar feest geweest zijn om het hele weekend luierend door te brengen, ware het niet dat ik me zo beroerd voelde.
 
 
En over beroerd gesproken: mijn examenresultaten waren niet om over naar huis te bloggen. Niet verbazend voor mezelf, ik wist immers wel dat ik lang niet genoeg gestudeerd had. Maar ik stond afgelopen week al te trappelen om meteen voor mijn studies te werken. Ik wilde niemand meer teleurstellen en dit semester goed inzetten... Die vlieger ging niet op.
 
Ik ben geen klager. Ik aanvaard mijn slechte punten en zal doen wat ik kan om dat recht te zetten. Op een flinke hoestbui af en toe na ben ik daar wel toe in staat. Mijn knieën protesteren af en toe nog even, maar dat komt vast snel weer goed. Nou ja, goed... Zo goed als dat mogelijk is in mijn geval. Maar ik moet toegeven dat ik afgelopen week nogal wat gehuild en gevloekt heb.
 
 
Maar opgeven? Waarom zou ik? Ik weet dat ik het kan. Ik ben een expert geworden in het doen van het onmogelijke. Ik heb het helemaal tot hier gered. Het enige wat ik nu moet doen is vechten voor iets wat ik eigenlijk toch wel graag wil. Ik heb mijn hele leven moeten 'ondergaan' in plaats van echt vechten. "Zo trots op je dat je het volhoudt!" Ja natuurlijk, maar ik had geen keuze. Ik koos niet voor die reuma. Voor school moest ik ook nooit echt knokken, niet voor mijn punten. Ik was slim genoeg om mezelf er overal feilloos doorheen te slepen.
 
Door deze deuk in mijn vlekkeloze ego wat resultaten betreft ben ik eindelijk wakker. Echt wakker. Ik wil iedereen die in me geloofde weer trots maken en laten zien dat ik ook mezelf niet in de steek laat. Als ik ziek ben, moet ik naar mijn lichaam luisteren en genoeg slapen. Als ik deze studies wil voortzetten, zal ik ervoor moeten gaan.
 
 
En oh ja, papa? Als je dit leest, wil je dan alsjeblieft trots zijn op wat ik wel bereikt heb? Ik heb mijn eerste resultaten aan de universiteit verpest, maar ik wil een tweede kans. Ik geef zelf al aan zo veel mensen tweede (en derde) kansen, maar nu wil ik er een, zodat ik weer het meisje ben waarop je trots kunt zijn.
 
Ik wil mezelf weer recht kunnen aankijken in de spiegel en zijn wie ik wil zijn, doen wat ik kan doen.
 
 
Liefs,
Aïda