DB 13: Over reuma en relaties

 
 
De lente doet haar intrede ietwat vroeg dit jaar en bij velen beginnen ook de voorjaarskriebels reeds te zorgen voor ochtendmisselijkheid en maagzweren - of noemt men dat vlinders?
 
Menig student zoekt regelmatig vertier op applicaties als Tinder. Voor de mensen die hier niet bekend mee zijn, het werkt zo: via je Facebookprofiel maak je een account aan op Tinder met enkele foto's. Vervolgens krijg je profielen op je scherm te zien die je, puur op het uiterlijk, beoordeelt en dus leuk vindt of juist de prullenmand in veegt.
 
Nu zie je het al aankomen: ook ik had een tijd geleden een account aangemaakt. Het idee om mensen op uiterlijk te beoordelen stond me niet aan, maar niemand neemt Tinder ook echt serieus (indien je dat wel doet, raad ik je sterk aan om van je scherm op te kijken en een blik op de mensen om je heen te laten vallen - wie weet zie je de liefde van je leven niet staan omdat jij je ogen scheel staart op je smartphone).
 
Ik vond het klinkklare onzin, maar was benieuwd.
Op basis van enkele foto's kan niemand zien dat ik reuma heb. Het staat niet in koeienletters op mijn voorhoofd. Op deze manier zou ik erachter komen of jongens op basis van mijn gezicht me een dikke ja zouden geven.
 
Diegenen die ik had bestempeld als knap, hadden allemaal hetzelfde met mij gedaan. Ik werd er schandalig blij van, wetende dat ik dus echt niet lelijk was. Maar het voelde dubbel. Ik loog nergens, maar als ze hadden geweten dat ik reuma heb... Zou hun mening hetzelfde geweest zijn? Ik weet het niet.
 
Ondanks mijn Tinder-succes heb ik mijn account gisteren verwijderd. Mijn principes en ik konden het niet meer aan. Mensen op hun uiterlijk beoordelen was één ding, maar daarmee weet je niet of die persoon wel aardig is. En bovendien konden Tinder-gesprekken plots uitmonden in: "Wat wil je als ontbijt?" Talk Tinder to me. Nee, bedankt.
 
 
Heeft hij zo'n leuke lach die warm klinkt? Heeft hij grootse toekomstdromen? Staat hij positief tegenover reuma? Laat hij zich beperken door wat in de ogen van anderen een beperking lijkt? Heeft hij dezelfde muzieksmaak? Kunnen we samen lachen om niks? Eet hij graag pannenkoeken met ijs? Zijn we niet alleen passend bij elkaar, maar ook goede vrienden die alles aan elkaar kwijt kunnen? Snurkt hij als hij in slaap valt tijdens de les?
 
Je weet het allemaal niet. Je weet niet wie de mensen zijn achter de foto's. Je kent ze niet. Ik kan iemand objectief knap vinden, maar dat neemt niet weg dat een minder perfecte jongen niet de allermooiste kan zijn. Niet alleen omdat hij er in mijn ogen adorabel uitziet, maar vooral omdat hij echt is. Omdat ik zijn verhaal ken, of het in elk geval een stukje mag volgen. Omdat hij zich juist niet anders voordoet dan hij is. En wie wil in hemelsnaam later tegen zijn of haar kinderen zeggen: "Hé, ik leerde je vader/moeder kennen op Tinder." Nou, dát is een verhaal.
 
Dat iedereen die zijn beste en meest perfecte foto's op Tinder zet maar de hoogste boom in kruipt. Ik wil iets echts, iets wat ik zelf meemaak. Iets dat gewoon zomaar gebeurt, op een strand, in een park, op een bijeenkomst of een concert, of plots op straat. Of iets dat zich langzaam ontvouwt, iets dat je nooit eerder zag, maar dat er eigenlijk altijd al geweest is. Niet iets dat geforceerd wordt via een app. Bovendien heb ik niks aan die jongens die me oppervlakkig leuk vinden. Ik wil er tenslotte toch maar een? En al vinden vijfhonderd jongens me leuk, wat zou dat me kunnen schelen als net 'die ene bijzondere' iemand anders leuker vindt?
 
Noem me een dromer, een romanticus misschien. Een poëet, zeer zeker. Maar ik weet tenminste dat de eerste bloeiende bloesems buiten (en het kotnet) geen startschot hoeven te zijn voor een of andere epileptische lentekolder-aanval. De liefde laat zich niet dwingen. Niet door de seizoenswisseling, en vooral niet door Tinder.
 
 
Veel liefs van Aïda,
die brieven en oprechte knuffels verkiest boven elektronische berichten en fotoshop