DB 15: Denken of doen

 
"Geen enkele jongen met gezond verstand wordt ooit verliefd op jou."
 
"Focus je maar op je studies zodat je een administratieve job kunt gaan uitoefenen. Veel meer dan dat zit er voor jou toch niet in, gezien je fysieke omstandigheden. Dat 'creatief zijn' komt later wel."
 
Genoeg.
 
Al die mensen die zeggen dat ik iets niet kan bereiken, of dat ik de liefde niet verdien zoals anderen die kunnen krijgen -omdat ik daar niet goed genoeg voor zou zijn- of me meewarrig aankijken omdat mijn dromen grootser zijn dan die van hen, maar ik daar zogenaamd toch niet in zal slagen...
 
Je wilt niet weten hoe vaak ik woedend in mijn kamer heb gezeten, gooiend met kussens, met mijn vuisten inbeukend op mijn matras tot het pijn deed, smijtend met potloden en pennen, de lege zakdoekendoos tegen de muur keilend...
Ik wist het. Al lang voor ze het er begonnen in wrijven. Ik ben anders dan de anderen. Ik ben chronisch ziek. Ik zou op een bepaalde manier altijd een last zijn om te dragen.
 
 
Maar mensen die niet bereid zijn die last te dragen, verdienen de keerzijde van de munt niet. Ze verdienen mij niet.
Mensen die ik continu moet laten zien dat ik iemand kan worden, in plaats van dat ze zien dat ik nu iemand ben, hebben me in het verleden meer dan genoeg de put in gepraat. Ik ga echt wel wat van mijn studies maken, maar niet omdat ik iets te bewijzen heb. Omdat ik het wil, en niet anders. De talenten die ik wel bezit, zal ik daarvoor niet verwaarlozen.
 
Het is allemaal net dat tikkeltje moeilijker: de balans in stand houden tussen rust, hobby's, vrienden en studies, iemand ontmoeten die van me kan houden zoals ik ben en de prijs van reuma wil betalen voor het positieve dat ik te bieden heb...
Ik heb het gevoel dat ik moet knokken voor alles in mijn leven (wat natuurlijk nergens op slaat, omdat de liefde je gewoon zomaar overkomt en ik dus gewoon nog geen geluk gehad heb).
Het zou allemaal ook een pak minder lastig zijn als ik niet zo'n piekeraar was.
 
Maar ik baal ervan dat er zo veel negativiteit in de lucht hangt, en niet alleen ten aanzien van mensen die afwijken van de norm.
Hoeveel keer heb jij inmiddels al niet te horen gekregen dat je die bijzondere carrière, die knappe jongen(/dat mooie meisje) of die spannende droom wel op je buik kon schrijven? Hoe vaak heb je zelf al niet gedacht: oké, dan laat ik het hier maar bij, misschien zit het er echt gewoon niet in voor mij. Misschien heb ik niet het recht om dit te wensen.
 
 
Ik daag jou -jij, ja jij!- uit om deze week iets te doen wat je nooit eerder durfde. Omdat ze zeggen dat je het niet kunt. Omdat ze vinden dat je te hoge ambities hebt. Omdat ze beweren dat je niet goed genoeg bent. Omdat ze denken dat het onmogelijk is. Of misschien omdat je niet eens in jezelf geloofde.
 
Het kan me niet schelen of het nu gaat om 'luidop zingen op straat' of 'de wereld verbeteren'. Ik wil dat je het doet en je jezelf er giga-fantastisch-super-idioot-waanzinnig goed bij voelt. Laat je niks wijsmaken: jouw toekomst is rooskleurig.
Alleen jij kan het verschil maken tussen denken en doen.
 
 
Laat je me weten hoe het ging? Of wil je het liever geheim houden en het moment in stilte voor altijd koesteren?
Ik wens je veel succes.
 
 
 
Aïda