DB 16: Lachen doet niet (veel) pijn

 
 
Welkom in de lente: het seizoen van de jengelende kinderen die smeken om een levensecht konijntje voor Pasen, tieners die een studeerplanning opstellen voor de paasvakantie, maar desondanks twee weken liggen te luieren in de tuin, en bergen beschilderde (chocolade)eieren die ons ervan weerhouden te trainen voor onze 'beach bodies'.
 
 
Ikzelf ga een poging doen tot volledige afzwering van ongezonde etenswaren. Ook wil ik werken aan een regelmatiger slaappatroon, zodat mijn lichaam helemaal klaar is voor een medicatieafbouw. Mijn lichaam moet op een of andere manier sterker zien te worden. Ik wil niet dat het misgaat, dat ik opnieuw aan de hogere dosis moet.
 
 
Natuurlijk wil ik ook fit genoeg zijn voor een weekendje weg met vrienden. Veel meer dan chillen zullen we hoogstwaarschijnlijk niet doen, maar het vergt toch iets meer inspanning dan de rest van die twee weken, waarin ik vermoedelijk slaap tot het middag en de hele dag in pyjama doorbreng.
(Ik beken: ik ben zo iemand die in het weekend en de vakantie steevast twee maaltijden versmelt tot een brunch en het liefst in 'Snoopy'-truitjes in de zetel hangt, films kijkend of verveeld bladerend door mijn sociale media - wat je maar sociaal noemt.)
 
Daar zou ik beter iets aan doen. Te weinig lichaamsbeweging is niet goed, ik zou continu moeten afwisselen tussen bankhangen en bewegen.
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Wanneer ik dan toch beweeg, heb ik de neiging me te overzetten, omdat ik dan opnieuw besef hoe leuk actief zijn is. En als ik onderuitgezakt films kijk met de nodige versnaperingen, verlies ik al snel de tijd uit het oog. De enige die me hierin een beetje weet te motiveren, doet dat onbewust.
 
Mijn zus en ik beramen altijd allerlei plannen en bedenken de meest knotsgekke ideeën om onszelf bezig te houden (of schoolwerk soepel te omzeilen). Het is enkel met haar dat ik kleine, gedoseerde uitstapjes doe: een keertje naar een winkel in het dorp (want zoveel bezienswaardige etalages telt mijn boerengat nu ook weer niet), een balletje trappen tegen de muur (waarbij we proberen de hond niet mee te scheppen in een uithaal naar dat rondvliegende projectiel) en het allerbelangrijkste...
 
Samen trainen we onze buikspieren, wanneer we verkrampen van het lachen tot het pijn doet. We zijn prinsessen der puns, dames der dijenkletsers, Lolbroek en Grapjurk... maar zonder haar ben ik niet half zo hilarisch.
 
 
Het spijt me zeer dat 1 april uitgerekend buiten de vakantie valt. Ik had deze dag graag doorgebracht met haar. 
Maar de afstand haalt ons niet écht uit elkaar, zelfs reuma kan dat niet. We halen de schade dubbel en dwars in zodra ik thuis ben. Dus wanneer je net 1 april vergeten bent, kun je maar beter een extra paar ogen in je achterhoofd hebben!
 
 
En nee, de foto is geen aprilgrap, dit zijn we echt. Op het moment dat deze foto genomen werd, vormde mijn reuma nog niet zo'n probleem. Dat is in de loop der jaren wel drastisch veranderd. We zijn dan nu wel een stuk minder onbezorgd, maar nog steeds even close. Een tikkeltje ouder, al zou ik niet 'wijzer' willen zeggen. Verjaren is verplicht, volwassen worden niet.
 
 
Vier jij 1 april ook door je vrienden en familie beet te nemen? Of span je samen met die ene persoon met wie je alles deelt en bewaar je jouw beste plagerijen voor alle anderen? Met wie deel jij je insiders? Wie is jouw Thaïs?
 
 
May the odds be ever in your favor on April Fools' Day.
 
 
Aïda