DB 18: De keerzijde van de munt (vrienden)

 
Vrijheid komt met vrienden. Als je reuma hebt, kun je echt wel plezier hebben in wat je doet, al doet het pijn en kost het moeite.
 
 
Vier dagen in een bungalow met reumavrienden lukt heus wel. Het kostte wat meer inventief denkwerk en creativiteit, maar we vullen elkaar aan. Onze beperking is niet bij iedereen hetzelfde. De een kan bijvoorbeeld wel boodschappen dragen, terwijl de ander minder gewicht aankan, maar wel iets flexibeler is en dus andere taken op zich kan nemen.
 
Oh ja, er zijn momenten waarop iedereen met de handen in het haar stond en dacht: oké, hier hadden we op voorhand beter even over nagedacht. Maar beurtelings kwamen we aandraven met een geniaal idee, waarbij we zowel moeite als tijd konden uitsparen. Bij deze graag even een bedankje richting de uitvinder van de afwasmachine.
 
Zo veel mogelijk activiteiten deden we ’s middags (strategisch gezien het beste moment van de dag, omdat niemand dan last heeft van ochtendstijfheid en we lang konden uitslapen om de energie van de vorige dag terug te winnen).
Zwemmen is iets waar we meestal minder problemen mee hebben, zolang we vrij mogen ronddobberen en geen baantjes moeten trekken. Lang leve het bubbelbad! Heerlijk voor beurse gewrichten. De afstand van en naar het zwembad overbrugden we met het nodige aantal rolstoelen. Schaamte daarover werd al snel vervangen door zelfspot en grappen. We kunnen af en toe nog wel eens goed lachen met onszelf, al nemen we ieders problemen heel serieus.
 
Bowlen is fysiek heel vermoeiend, maar toch wilden we dat allemaal heel graag doen. De meesten onder ons zijn competitief ingesteld – geen opgevers toegelaten. Op zulke momenten besef je echt dat ze meer bowlingballen met minder gewicht moeten voorzien. Niet iedereen deed uiteindelijk mee, want af en toe heb je een dag die fysiek helemaal niet meezit. Een zere schouder kan een gigantische spelbreker zijn. Diegenen die wel besloten mee te doen (het grootste deel) werd achteraf geconfronteerd met een pijnlijke arm. Minigolf werd een gelijklopend verhaal.
 
Soms is iets het gewoon waard om pijn te hebben. Ik kan niet precies uitleggen hoe dat komt – het is iets dat je waarschijnlijk alleen kunt begrijpen als je zelf chronische pijnen hebt. Reumapijn valt niet te onderschatten, maar alle fijne dingen opgeven om je lichaam een beetje te sparen, is onmogelijk.
 
Je kunt twee dingen doen als je chronisch ziek bent: opgeven, niksdoen en zielig zitten wezen, of positief blijven en doen wat je kunt en proberen je capaciteiten te rekken. Orka deed de balans voor ons doorslaan naar optie twee.
 
 
We hebben gelachen tot een stuk in de nacht (geen goed idee als je veel slaap nodig hebt, maar we zijn jong en zien elkaar relatief weinig, dus het motto luidde: ‘slapen doe je thuis’).
We hebben plezier gemaakt, elkaar geplaagd en af en toe ook emotionele gesprekken gevoerd.
 
De vraag rees opnieuw dit weekend: hoe zou het geweest zijn als we gezond waren geweest? We missen kleine dingen. Je handen samenhouden achter je rug, In kleermakerszit zitten, je lievelingssport beoefenen; we wisten allemaal een waslijstje aan dingen op te sommen. We zouden zo veel opgeven voor een gezonder lichaam, een leven zonder pijn.
 
Maar niet elkaar. Nooit. Allemaal verloren we vrienden zodra we anders bleken te zijn, werden we ooit gepest en hebben we zware periodes doorgemaakt. Andere jongeren met een chronische ziekte leren kennen veranderde dat. We delen alles met elkaar. Het is alsof we samen opgegroeid zijn, al wonen we mijlenver uit elkaar.
 
Misschien is dat niet voor alle reumapatiënten zo. Er zijn ook chronisch zieke mensen die alleen maar klagen, zichzelf zielig vinden en ervan uit gaan dat ze niets meer kunnen bereiken in het leven. Misschien is dit zelfs zo voor de meeste mensen die een beperking hebben.
Maar als je de vrienden hebt die ik heb, wil je het nooit meer anders, hoe zwaar het soms ook is en hoe weinig we elkaar ook zien. Als we bij elkaar zijn, vergeten we dat we ‘ziek’ zijn. We hebben nog steeds reuma, elk uur van de dag, en worden er door alles aan herinnerd. Maar samen is het lang niet zo erg meer.
 
 
Er zijn weinig mensen – ziek of gezond – die kunnen beweren dat ze écht goede vrienden hebben. Ik kan dat wel. Mijn reuma heeft heel wat mensen uit mijn leven geschrapt, maar uiteindelijk ben ik toch beter af zonder mensen die anderen zomaar in de steek laten. Het is een ‘fake friends’-filter geweest en ik heb er de allerbesten voor in de plaats gekregen.
 
 
Ik wens je nog een fijne vakantie met de mensen die er echt voor je zijn, of ze nu bij je zijn of in gedachten. Dan is het leven helemaal hartstikke mooi.
 
 
Een dikke en ietwat slaperige knuffel van Aïda,
die pas ’s middags is opgestaan na vier dagen epic memories maken.
 
Thanks mates.