DB 19: Pieter

 
Stel je voor dat je alles hebt.
Je voetbalt, bent een geweldige keeper. Je doet aan waterpolo en bent onmisbaar voor je team. Je bent slank, je bent een topper, jij bent diegene waar iedereen naar opkijkt. Je bent diegene die meisjeshoofden doet omdraaien in de hal op school, diegene waar de andere jongens jaloers op zijn. "Die heeft het voor elkaar."
 
 
En plots is het afgelopen. Er is medicatie die dat prachtlichaam van je afneemt. Je krijgt te horen dat je niet meer kunt of zelfs maar mag voetballen.
Je moet naar de kiné - heerlijk veel vrije tijd die je verliest - en je hebt pijn, pijn, en nog eens pijn, van de ene op de andere dag.
Overal.
Zwemmen lukt enkel nog met mate en achteraf voelt het niet meer alsof je een held bent die het team naar de overwinning sleepte, maar alsof je een schildpad bent die een heel huis moet meetorsen naar de kleedkamers. En oh ja, dan is er nog die spuugvervelende rolstoel, waar je opeens niet meer zonder kunt.
 
Populair wordt pesten. Je hoort nergens meer bij. Er draaien af en toe nog hoofden om, maar enkel om te lachen.
Je punten op school worden slechter, want alles kost zo veel inspanning, zelfs concentreren. En dat de helft van de klas je vreemd aankijkt, helpt ook al niet. Om van dyslexie nog maar even te zwijgen... Uiteindelijk moet je het doen met halftijds naar school gaan.
 
Je hebt reuma. Je weet niet waarom of hoe, maar plots is het daar en neemt het alles van je af, zelfs diegenen die je ooit 'beste vrienden' noemde.
Uiteindelijk weet je het wel te redden met een beetje humor en de weinige goede vrienden die je niet hebben laten stikken. Zo goed en zo kwaad als je kunt probeer je het sporten weer op te bouwen (met het nodige aantal woorden als f*ck en sh*t erbij), en misschien kan er uiteindelijk ook wel weer een beetje medicatie vanaf...
 
 
Dit is mijn beste vriend. De jongen die alles had, en alles verloor. De jongen die liever niet praat over vroeger, over wat ooit was en misschien had kunnen zijn. Omdat het te veel pijn doet. En omdat zo'n verhaal je kwetsbaar maakt en je niet meer weet wie je kunt vertrouwen.
 
En toen was ik daar, even plots als de ziekte, maar onze paden kruisten elkaar pas een hele tijd later. Ik kende de adonis uit het verleden niet. Ik zag alleen de jongen die met hoofd en schouders boven de anderen uitstak - letterlijk - en iedereen aan het lachen wist te brengen met zijn grappen. Het duurde nog geen twee dagen voordat ik het mikpunt van die grappen werd en tegelijkertijd ook het middelpunt van zijn aandacht.
 
Meer dan twee jaar later zijn we nog steeds beste vrienden. Af en toe weet ik een moment te vangen waarop hij me iets vertelt van vroeger. Ik besef hoe moeilijk dat is, al is het slechts een klein detail uit het verleden. I've been there. Ik ben dankbaar voor die momenten omdat ik de waarde ervan niet onderschat.
 
Laatst, toen hij laat op de avond hierover iets losliet tijdens een van de gesprekken met onze hechte vriendengroep, moest ik met mijn ogen knipperen om te voorkomen dat ik zou gaan huilen. Niet omdat ik hem zielig vind, absoluut niet, maar de herkenning was zo groot.
Er vielen heel wat puzzelstukjes in mijn hoofd op hun plaats. Het viel me toen pas op hoe hard we op elkaar lijken, ondanks onze uiteenlopende interesses.
 
 
Ik heb nog een aantal vrienden die me even nauw aan het hart liggen en ook last hebben van reuma of een gelijkaardige aandoening. Misschien werk ik hun verhaal in de toekomst ook even uit, als ze dat goed vinden. Een blogbericht vertelt je natuurlijk niet alles over iemands leven, maar het schetst een goed beeld wanneer ik de juiste woorden weet te vinden.
 
 
Je hoort meer over meisjes dan jongens met reuma. Ik ben natuurlijk geen jongen, maar Pieter is dat wel. En hij is geen prater en geen schrijver, maar ik wel. We praten niet vaak over moeilijke dingen, het niveau van een doorsnee gesprek tussen ons kan behoorlijk laag liggen. Wanneer ik met hem of mijn andere vrienden praat - of ze nu reuma hebben of niet - merk ik even niet meer dat ik begrensd ben door mijn lichaam.
 
Maar vergeten doen we niet.
 
 
Aïda