DB 21: Je grenzen leren respecteren ≠ opgeven

 
Reuma hebben betekent ook chronisch vermoeid zijn.
Ik merk zelf dat ik vaak in een vicieuze cirkel blijf ronddraaien wat dat betreft.
Het is een voor de hand liggende optie om voor stilzitten achter de laptop te kiezen wanneer ik moe ben en bij andere activiteiten waarschijnlijk pijn oploop als ik ergens helemaal in opga.
 
Een uurtje schrijven of studeren afwisselen met vijf tot tien minuutjes rondstappen of iets actiefs doen zou een goed ritme zijn. Het komt er vaak niet van, omdat ik geen zin heb doordat alles even stijf is van het zitten, terwijl ik in mijn achterhoofd wel weet dat ik wat afwisseling kan gebruiken. Er is slechts één vorm van beweging die ik blijf uitvoeren, ook wanneer het een beetje pijn doet en dat is schrijven.
Ik vermoed dat het mijn vingers toch een beetje traint, want ik kan me voorstellen dat ze anders minder beweeglijk zouden zijn.
 
Voor andere dingen heb ik dus wat meer motivatie nodig. Motivatie maakt het verschil tussen ergens van genieten of iets als tijdverlies zien, het verschil tussen doorgaan of opgeven. Omdat ik als reumapatiënt al zo vaak tegen dingen moest vechten, is de zin om door te zetten nu soms ver te zoeken.
 
 
Het zit in de mens om datgene te willen wat hij niet kan krijgen, datgene waarvan mensen niet geloven dat het gaat gebeuren. Op mijn lijstje van dingen die ik graag wil doen of bereiken staan natuurlijk heel wat leuke dingen die ik met gemak kan halen, maar een mens streeft ook altijd stiekem een beetje naar datgene wat men niet kan krijgen.
 
Ik wil mijn lichaam van toen weer terug.
De tijd terugdraaien gaat natuurlijk niet, zo letterlijk moet dat niet genomen worden. Ik zal nooit een perfect wezen worden, en dat hoeft ook niet. Het onderweg zijn is belangrijker dan de bestemming bereiken, zeggen ze wel eens. Er moeten altijd uitdagingen blijven en dingen waaraan gewerkt kan worden. Ik wil blijven leren en groeien, hoe traag of snel dat ook gaat.
Langzaam wil ik mijn spieren weer opbouwen door in het weekend langs de akkers te gaan fietsen. Ik wil mijn lichaam voldoende rust geven door mezelf weer een vast slaappatroon aan te meten. Gezonder eten wil ik serieus gaan nemen opdat mijn lichaam zich zo sterk mogelijk voelt.
 
Het kan me niet schelen wat mijn lichaam me oplegt, zolang ik in mijn hoofd maar een atleet kan zijn.
Om een fit persoon te worden moet ik ook denken en me gedragen als een topsporter. Mijn trainingen bestaan dan wel hoogstens uit een tiental kilometers fietsen en achteraf even gaan liggen, maar wat zou een topsporter doen? Een topsporter zou niet opgeven voor de finish. Een atleet zou niet bij voorbaat denken: ik kan het toch niet. Nee, een fit persoon zou denken: ik maak ze in, laat maar komen!
 
Een balans vinden tussen bewegen en rusten is en blijft moeilijk, zelfs zonder al die opstootjes die ik regelmatig heb. Maar moeilijk gaat ook. Ik zal doen wat ik kan om mijn beweeglijkheid optimaal te benutten en me fysiek beter in mijn vel te voelen. Helemaal vanzelf zal het wel nooit gaan, maar dan hoef ik mezelf er in elk geval niet de schuld van te geven wanneer ik mijn best gedaan heb. Dan mag ik daar best trots op zijn, ook als het resultaat niet helemaal zou zijn wat ik gehoopt had.
Ik ben helaas iemand die hier en nu meteen resultaat wil zien, maar voor de dingen die ik echt en blijvend wil, werkt dat niet. Tijd dus om mijn eigen Life Coach te worden. Er is tenslotte maar één persoon die kan aanvoelen wat goed voor me is en dat ben ik zelf. Bovendien heb ik al voor hetere vuren gestaan.
 
 
Waar wil jij alles voor geven? Wat is jouw droom, of heb je er meerdere? Hoe ga jij die verwezenlijken? Waarom wachten tot morgen om de realiteit te herscheppen, als je er vandaag de kracht en de wil voor hebt?
 
Ga vandaag nog wandelen met je hond naar het dichtstbijzijnde park als je lichaam dat toelaat, het is niet vaak droog weer. Haal je fiets vanonder het stof, ga oefenen voor die belangrijke toneel-, kunst-, sport- of muziekwedstrijd, of pak je studieboeken erbij! Werk verder aan dat project dat je maanden geleden begonnen bent, maar niet afmaakte. Nodig anderen uit indien je liever samen ergens naartoe werkt, als dat jou motiveert.
 
Doe het nu je het kan, en stop wanneer jouw grens bereikt is. Wees er eerlijk in: er niet de brui aan geven omdat je het beu bent of lui bent, maar omdat je moe bent, je concentratie afneemt of je de doelstelling van de dag bereikt hebt. Daarna is er vast nog wel tijd om welverdiend op je luie kont te gaan zitten en het internet af te schuimen op zoek naar meer ontspannen vertier.
 
 
Ga ervoor, en vergeet niet te lachen wanneer je vooruitgang hebt geboekt!
 
 
 
Aïda