DB 23: Soorten pijn

 
Er zijn verschillende soorten pijn. De irriterende pijn van een schaafwond, het schrijnende gevoel in een overbelaste spier, de niet aflatende, gespannen reumapijn...
 
De pijn die blijft na het verliezen van iemand die je dierbaar is, is even chronisch als een auto-immuunziekte. Na een tijdje is het mogelijk dat de pijn langzaam een beetje uitdooft, maar de schade die er is - de krasjes aan de binnenkant - gaan nooit helemaal weg. Heel erg vind ik dat niet, het zorgt ervoor dat ik nooit zal vergeten wat ik had.
 
 
Vorige week verloor ik mijn opa. Ik voelde dezelfde radeloosheid knagen zoals toen ik voor het eerst geconfronteerd werd met een reuma-opstoot die mijn halve lichaam deed blokkeren. Niet weten hoe het verder moet, dat gapende gat van iets dat je werd afgenomen. En het leven gaat gewoon door, of je er nu klaar voor bent of niet.
 
Hij deed me beloven dat ik goed voor mezelf zou zorgen. Hij maakte zich meer zorgen om wie hij achter liet dan zichzelf. Pijn is iets vreselijks, maar het is erger om iemand van wie je houdt te zien vechten tegen zijn lichaam. Het was de eerste keer dat ik iemand verloor met wie ik een goede band heb.
 
Toen ik hoorde dat hij uiteindelijk bezweken was aan al de dingen die het hem moeilijk hadden gemaakt gedurende het afgelopen jaar, hoopte ik op die vertrouwde pijn, die reumapijn, die me zou afleiden van al het andere. Het hielp niet.
Voorheen haatte ik mijn ellebogen die niet volledig strekken. Ik vond ze lelijk, ik wilde dat ze zo min mogelijk zouden opvallen. Opa was de enige met dezelfde ellebogen. Vermoedelijk begon zich daar het reumapakketje te vormen dat ik heb overgeërfd en dat in mij tien maal zo sterk tot uiting is gekomen op reeds jonge leeftijd.
 
Het is ironisch dat ik juist ook dat kenmerk van hem heb overgeërfd. Dankbaar voor mijn ellebogen ben ik niet echt bepaald, maar ze bieden een schrale troost. Reuma, een klein stukje van hem dat zichtbaar tot uiting kwam in mij: een duidelijk bewijs dat ik zijn kleindochter ben.
Ik ben trots op de kleine dingen in mij die doen denken aan wie hij was. Net als hij worstel ik me, tegen alle verwachtingen in, overal doorheen en doe wat ik kan tot ik mijn grens heb bereikt.
 
Ik heb beloofd dat het goed met me zou gaan, en daar zal ik me aan houden, ongeacht mijn fysieke toestand. Als het beter gaat zal ik alles uit mijn dag halen, en als het slechter gaat zal ik beter luisteren naar mijn lichaam. Het leven is te kort om het jezelf onnodig moeilijk te maken.
Mijn opa leeft een stukje in mij verder, dus moet ik alles uit het leven halen wat er in zit. Het hoeven geen spectaculaire dingen te zijn, kleine momenten van geluk zijn goed genoeg. Het zijn die momenten die ik me herinner, de kleine dingen die we samen deden, de dingen die we altijd zeiden.
 
Ik heb reuma, meer nog dan hij de laatste jaren van zijn leven, maar als dat de prijs was voor het hebben van zo'n lieve en zachtaardige opa, dan was het dat wel waard, al is hij nu niet langer hier.
 
 
Aan wie denk jij als het moeilijk wordt? Wie is jouw steun? Wie geloofde in jou nog voor hij de dingen zag die je allemaal kon? Met wie wil je graag nog meer mooie momenten delen? Er is nooit genoeg tijd, maar maak herinneringen voor later. Wacht niet tot 'later' te laat is.
 
 
 
Aïda