DB 26: Want je bent het waard

 
Ik hoor geregeld van sommige mensen dat ze het niet begrijpen hoe iets pijn waard zou kunnen zijn.
Er wordt heel snel naar pijnstillers gegrepen, en dat terwijl reumapijn niet te verminderen is met doorsnee pijnstillers.
 
Begrijp me niet verkeerd, er is niks mis mee om een pilletje te nemen tegen hevige buikpijn of hoofdpijn. Niemand zou pijn moeten hebben wanneer er iets aan te doen valt.
Zolang je niet meteen naar de pijnstillers grijpt zodra je kleine teen tegen de tafelpoot aan stoot, is het oké om je niet al te groot te houden.
 
 
Iedereen heeft hobby's, passies, vrijetijdsbestedingen waar we al onze overige energie maar al te graag in stoppen.
Mensen met reuma ook.
Ikzelf teken bijvoorbeeld heel graag, dat is één van de vele dingen die ik graag doe in mijn vrije tijd. Maar ik krijg sneller dan gemiddeld last van mijn polsen als ik schrijf of teken.
Mijn ellebogen steeds in dezelfde houding op tafel leggen is vaak lastig.
En toch hoor je me niet klagen wanneer ik helemaal opga in mijn werkjes. Het creatieve bezig zijn drijft mijn beperking een beetje naar de achtergrond.
Ik merk het heus wel dat mijn arm stijf wordt, maar toch blijf ik tekeningen maken en schrijven. Meer dan één tekening per dag maak ik meestal niet. Mijn inspiratie laat niet meer toe dan dat, en mijn arm moet dan weer 'opladen'. Het kost meer inspanning dan voor anderen, maar ik ben zo blij als ik dan uiteindelijk iets heb afgewerkt.
 
 
Er zijn veel dingen die moeilijker zijn voor mij dan voor anderen. En toch vind ik het fijn om ze te doen, zelfs vanzelfsprekende dingen die slechts een saai aspect van de dag lijken.
Soms wordt er niet begrepen hoe ik het volhoud, waarom ik koppig doorga om iets te bereiken.
Ik begreep op mijn beurt niet waarom mensen me dapper vonden. Geen pijn of bijna niks meer doen van de dingen die ik leuk vind? Ik had toch niet echt een keuze?
 
 
Nu ik ouder ben en terugkijk op de dingen die me overkomen zijn, besef ik dat ik wel degelijk een keuze heb gehad.
Ik had ook kunnen opgeven, kunnen stoppen met alles wat ik leuk vond omdat ik bang was voor pijn of wat mensen zouden zeggen als ik iets niet zo goed meer kon door mijn reuma.
Misschien zou ik minder pijn gehad hebben als ik enkel nog muziek luisterde en films keek, en boeken las (wat ik ook graag doe) en braaf alles volgens de regels van mijn lichaam had gedaan. Maar had ik dan echt geleefd?
 
Ik zie mijn reuma nu als een lastige huisgenoot. Het huist in mijn lichaam en ik lig er vaak overhoop mee, maar we sluiten compromissen. Ik ga af en toe over mijn grenzen voor de dingen die ik dat waard vind, omdat ik het waard ben om plezier te hebben.
Achteraf ben ik dan misschien heel erg moe of heb ik gewrichten die lastig doen, maar ik heb toch gekregen wat ik wilde. Ik ben dankbaarder dan wie ook voor de kleine momenten van dingen doen die ik zo fijn vind.
 
Reuma heeft me deels gevormd tot wie ik ben. Het heeft me veel geleerd, ik leer nog elke dag. Ik oordeel niet, ik luister naar mijn lichaam en naar anderen. Ik weet welke mensen het waard zijn om mee om te gaan, omdat ze ook dat deel van mij accepteren. Het is ook oké om als kennis van mij je het niet te kunnen voorstellen dat iets het waard is om pijn voor te hebben. Ik hoop dat je het ook nooit echt hoeft te ervaren.
 
Maar - in alle eerlijkheid - ik ben ervan overtuigd dat ik een heel mooi leven heb (al vergeet een mens dat wel eens tijdens de examenperiode). Dat heb ik er deels zelf van moeten maken, maar dat is juist het beste eraan. Ik ken mensen wiens fysieke toestand stukken beter is, maar die daarom niet gelukkiger zijn dan ik.
Reuma was slechts één van de kaarten die ik toebedeeld kreeg, maar ik kreeg ook andere die ik in geen geval zou willen inruilen om ook van deze af te zijn.
Ik heb niet gekozen voor reuma, maar ik kies wel hoe ik ermee om ga. Ik vecht er niet tegen, maar ik hou er rekening mee.
 
 
 
Aïda