DB 27: Metafoor 2 (over folie en hout)

 
Ik heb eens nagedacht over hoe ik de stijfheid in mijn gewrichten zou kunnen omschrijven. Bij pijn kan iedereen zich wel iets voorstellen, al is dat niet hetzelfde, maar ochtendstijfheid en bewegingsbeperking zijn iets abstracter. Ik las ergens een hele goede vergelijking, die ik hieronder zo duidelijk mogelijk uitleg.
 
Iedereen kent wel dat transparante, doorzichtige folie dat een beetje rekbaar is en waar je dingen zoals besmeerde sneden brood voor de lunch mee verpakt, of waarmee je kommetjes met eten afdekt opdat er geen insecten op gaan zitten en het niet zo snel bederft.
Ik gebruik het daar toch altijd voor, ik wil niet weten wat je er verder zoal mee kunt doen. In elk geval weet je waarover ik het heb.
 
Stel je voor dat dit in twintig strakgespannen lagen om je knie heen gewikkeld zit. Je kunt een beetje plooien of strekken, naargelang de positie van je gewricht, maar soepel is anders. Na een tijdje geeft het langzaam steeds meer mee, totdat je gewricht uit die soort van cocon is. Als mijn gewrichten stijf zijn, is dat dus net als plastic folie eromheen, maar dan van binnenuit.
 
Mijn ochtendstijfheid bestaat uit, laat ik zeggen, een laagje of drie. Dat valt behoorlijk mee, bij anderen kan het erger zijn.
Een specifiek gewricht komt al snel aan die twintig laagjes zodra ik het even heb stilgehouden nadat ik het overbelast heb. En dat soort stijfheid doet pijn.
 
Door het verkrampen van mijn spieren rond een ontstoken gewricht hebben de dokters lang gedacht dat ik een of andere spieraandoening had, terwijl het eigenlijk een reactie van mijn lichaam is om mijn gewricht stil te houden in de hoop dat het dan minder pijn doet.
 
 
Je zou na zo'n plastic foliemetafoor toch denken dat mijn gewrichten ook goed bewaard zijn gebleven.
Niets is minder waar.
Mijn botleeftijd wordt geschat op 45, want door de ontsteking is er heel wat inwendige schade. Echt actieve ontsteking komt bij mij nog zelden voor, maar die schade vanbinnen kan niet ongedaan gemaakt worden. Dat merk ik doordat ik op bepaalde plekken permanent beperkt ben in beweging (enkele graden per gewricht vermoed ik) en heel wat onderdelen van mijn lichaam kraken. Mijn heupen 'krakkelden' vroeger zelfs, mijn nek ook wel een beetje.
 
 
Ik kan me al voorstellen dat sommigen nu grimassend achter hun scherm zitten. Geen zorgen, ik merk het zelf niet altijd op. Ik registreer het wel, die krakjes, maar mijn aandacht blijft er niet bij hangen. Die in mijn nek kan je van buitenaf niet eens horen, denk ik, en die doen meestal ook helemaal geen pijn meer. Gek genoeg ben ik zelf geen fan van met opzet je vingers kraken. Het is een fabeltje dat je daarvan reuma zou krijgen, maar prettig vind ik dat geluid niet. Ik kraak toch ook niet met opzet? Maar ik kan me ergens wel voorstellen dat het oplucht. Soms is een gewricht even stijf en weet ik dat het zo verholpen is als het eens goed krakt. Vaak is het even wachten totdat het eindelijk gebeurt.
 
 
Soms stel ik me voor dat ik van hout gemaakt ben en in mijn gewrichten mijn botten elkaar een beetje versplinteren als er geen plaats genoeg is door de op dat moment aanwezige ontsteking.
Productiefoutje, ze hebben me niet goed gepolijst.
Maar er zijn gelukkig ook veel momenten waarop mijn lichaam prima werkt naar mijn maatstaven, dus ik denk niet dat ik veel belang hecht aan het terugkrijgen van de garantie.
 
Tenslotte heeft iedereen wel wat.
 
 
 
Aïda