DB 29: Grote zomerschoonmaak

 
Ik reageer niet zo goed op verandering, of beter gezegd: mijn lichaam reageert er niet al te best op.
Temperatuursschommelingen, stress, een heel ander eetpatroon op vakantie, onregelmatig slapen, meer of minder bewegen dan gemiddeld... Het zijn allemaal factoren die ervoor kunnen zorgen dat mijn artritis opspeelt.
Heel vaak merk ik zelf eerst niks, vaak pas als het te laat is.
 
Aan temperatuur valt niks te veranderen, dus doe ik mijn best om voldoende te slapen, op regelmatige tijden te eten en genoeg te rusten tussen inspanningen door.
Meestal merk ik dan amper een verschil met andere dagen, maar soms weet ik op voorhand dat het even pijn zal doen.
Ik ben bijvoorbeeld een echte sloddervos. Mijn kamer thuis is al een jaar lang rommelig, omdat ik meestal in Leuven op kot ben, en ik in het weekend echt geen zin heb om mijn spullen op te ruimen.
 
Ik besloot dat ik daar verandering in wilde brengen. Mijn kleerkast werd aan een strenge keuring onderworpen en de overgebleven kledingsstukken werden min of meer netjes geordend, maar mijn enkels waren het daar duidelijk niet meer eens. Bijgevolg zit rondlopen er even niet in, dus verplicht ik mezelf te rusten tijdens het schrijven van mijn blog.
 
 
Het probleem met mij is altijd verandering geweest. Fysiek, vooral, maar ook op andere vlakken.
Ik wil vaak echt veranderen. Geen chaoot meer zijn.
Geen spullen laten rondslingeren, zodat ik niet op één middag alles moet opruimen en pijn heb in mijn benen.
Vroeger opstaan, zodat ik ’s avonds misschien sneller in slaap val in plaats van uren lig te draaien.
Niet meer uitstellen en klusjes, taken en leerstof verwerken voor al het werk zich opstapelt en ik het mentaal en fysiek niet meer zie zitten.
Geen kleren meer kopen op het zicht, er moe vanuit gaand dat het toch wel zal passen (wat vaak niet het geval is)...
 
De voornemens zijn er altijd wel. Maar het is soms moeilijk om steeds vol te houden.
Volhouden met een nieuwe routine, doorgaan met studeren na een pauze, moeite doen om niet terug te vallen in het ‘’s avonds laat piekeren’-patroon, mijn planning blijven volgen...
 
Het lijkt soms wel alsof ik alleen maar kan volhouden als het gaat over mijn lichaam tot het uiterste drijven in plaats van luisteren naar mijn lijf wanneer het schreeuwt dat het genoeg geweest is.
Alsof ik alleen maar vastzit in slechte gewoontes. Vasthoud aan een niet al te positief beeld over mezelf.
Alsof ik me alleen druk maak over de dingen die de buitenwereld kan zien, in de hoop dat ze alleen een lach zien en geen tranen, een sterk iemand die nergens echt een punt van maakt in plaats van iemand die zichzelf onnodig wegcijfert.
 
Ik denk dat ik gewoon iemand nodig heb die zegt dat het me echt gaat lukken, dat ik wel kan veranderen. En dat veranderen niet altijd verliezen hoeft te betekenen.
Ik verloor bewegingsvrijheid, ik verloor vrienden die geen vrienden waren, ik verloor tijd, jaren uit mijn leven lijken wel zo goed als weggeknipt omdat ik het zo moeilijk had.
Maar misschien zijn er genoeg andere dingen die ik kan winnen. Het gaat al lang zo moeilijk niet meer, al wordt het vast nooit een fluitje van een cent om mij te zijn.
 
Veranderingen ondergaan, daar ben ik goed in. Maar veranderingen maken? Zelf het verschil maken? Ik zal altijd wel een warhoofd zijn, een denker, een twijfelaar. Dat is niet erg. Maar het is nu tijd om knopen door te hakken.
 
 
Wat zou jij willen veranderen (aan jezelf)?
Het is zomer, doe eens zot, alles kan!
 
 
 
Aïda