DB 30: Zon, zee, strand... verbrand

 
 
Afgelopen week een heerlijk uitje gehad met vrienden: vijf supergezellige dagen aan de Belgische kust!
Met een groep vrienden uit het Leuvense studentenleven er even tussenuit, en bij deze wil ik Nina en Ruben even extra bedanken voor de organisatie. Team Limburg, jullie zijn geweldig!
 
 
Niemand kon eronderuit: er moest en zou naar het WK gekeken worden.
Ikzelf ben niet zo’n voetbalfanaat, maar het schept toch een gevoel van eenheid als je land het uiteindelijk toch zo ver schopt.
Ook aan zee werd er uitbundig gefeest, en ik vind het stiekem wel een beetje jammer dat België het de daaropvolgende match niet heeft kunnen redden tegen de Argentijnen.
Nu hoop ik dat Nederland het goed gaat doen komende wedstrijd, om België te wreken (en omdat er deels Nederlands bloed door mijn aderen stroomt).
 
Gelukkig draaide het ook niet allemaal om voetbal.
We hadden geluk met het prachtige weer, wat dus helaas ook betekende dat zo goed als iedereen ’s avonds als een kreeft terugkeerde van het strand.
Blijkbaar moet ik uitkijken voor de zon omdat mijn medicatie me iets kwetsbaarder maakt... Nou ja. Oeps.
 
Geheel onverwacht had ik toch een klein moment van stress. Tijdens het opfietsen van een steile duin raakte ik een beetje achterop, en ik had geen idee hoe ver de bestemming nog was. Hoewel ik wist dat ik gewoon rustig had moeten afstappen en te voet verder wandelen op mijn eigen tempo, sloeg de paniek toe. Ik was moe, de zon brandde, en ik kreeg een pijnlijk déjà vu.
 
Het verleden kan niet uitgewist worden, ook al sta ik nu veel positiever in het leven. Ik kon de herinneringen niet verdringen. Ik was niet bang voor pijn, maar voor eenzaamheid. Hoe vaak was ik al niet achtergelaten... Vergeten. Omdat ik een last was. Omdat het niemand iets kon schelen.
 
Natuurlijk stonden ze boven geduldig op me te wachten. Natuurlijk had ik me zorgen gemaakt om niks. En toch moest ik huilen. Ik schaamde me nogal, aangezien ik altijd sterk wil zijn.
Misschien was het goed dat ze zagen dat het me niet altijd zo makkelijk afgaat als ik beweer. Dat ik me vaker zorgen maak dan ze denken. Dat ik stress om kleine dingen, omdat het vroeger vaak misliep.
Het is fijn om bevestiging te hebben van het feit dat in groep activiteiten doen, niet hoeft te betekenen dat ik achterblijf en ik naast een beetje vertraging ook een meerwaarde kan zijn.
Er wordt op mij gewacht en ergens verbaast dat me nog steeds.
 
 
Behalve die vijf minuten complete chaos in mijn hoofd waren het echt vijf dagen om nooit te vergeten. Bubbels na de voetbalmatch van België tegen Amerika, liggen bakken op het strand en in de sauna, een frisse duik in het zwembad, middernachtelijke praatrondjes in de duinen, sterren kijken, door het zand rollen, barbecue, fietstochtjes langs de dijk... En ook de rustige momentjes tussenin, waarin je elkaar toch telkens weer iets beter leert kennen. Ik denk niet dat ik mijn vrienden ooit saai ga vinden, iedereen is zo veelzijdig!
 
 
Bedankt, vrienden, voor een superleuke tijd in Koksijde! Het is helemaal niet vanzelfsprekend dat mensen zo lief en begripvol zijn als jullie, en daarom vind ik jullie allemaal toch een beetje helden. En na de vakantie maken we het in Leuven gewoon weer net zo gezellig!
 
 
 
Aïda
 
Foto: in Koksijde, Engelina (links) en ik, de foto werd gemaakt door Muriel