DB 31: Zó jij

 
Ik heb iets met namen.
Ik denk dat een naam het enige is wat iemand helemaal kan beschrijven.
We kleven tegenwoordig snel labels aan alles en iedereen, brandmerken anderen met adjectieven, met diagnoses, met "things you can't (be)".
 
Misschien vind je het moeilijk om jezelf uitgebreid te beschrijven zonder te oordelen. Het is soms lastiger om te zeggen: "mijn haar heeft een eigen wil" dan "mijn haar is lelijk en zit voor geen meter".
Misschien heb je jezelf al gereduceerd tot een drietal labels. Het bewijs dat kernwoorden niet werken, kan ook aangetoond worden door je favoriete persoon in je omgeving te beschrijven. 
 
 
Mijn favoriete persoon aller tijden is mijn drie jaar jongere zus.
Op de foto zie je dat ze een roze trui draagt, dat haar haren een beetje krullen en net als het mijne donkerblond zijn, dat ze een schattig neusje heeft, dat ze een zwarte bril draagt en dat ze best wel knap is.
Wanneer je haar zou ontmoeten, zou het je opvallen dat ze nogal aan de stille kant is, een kop groter is dan ik, comfortabele schoenen draagt en nooit hakken...
 
Dat is de oppervlakte. Mensen labelen mijn zus als vriendelijk en stil.
Dat is wat iedereen ziet.
Alleen ik weet dat haar haren alleen een beetje krullen omdat ze die daarvoor nog in een dot had en dat ze nooit hakken draagt omdat ze zichzelf te lang vindt (voor haar leeftijd) en heel onhandig is, waardoor ze overal tegen stoot en heel vaak bijna omkukelt.
Ik weet dat ze, net als ik, een heel idiote lach heeft en in vertrouwd gezelschap heel luid en grappig is.
En ik weet dat ze liegt als ik haar vraag of er iets aan de hand is en zij "nee, niks" antwoordt.
Ik weet dat ze nog koppiger dan mij is en dat we samen een onverslaanbaar team zijn in discussies (en dat ze behoorlijk kwaad kan worden als wij onderling een kleine ruzie hebben).
Ik ben de enige die weet hoe ze eruit ziet als ze opzettelijk eng naar me zit te staren bij het ontbijt (dat lijkt tegenwoordig wel ons ding te worden)...
 
 
Thaïs zou zichzelf in één woord beschrijven als 'awkward'.
Omdat ze denkt dat ze zo overkomt op anderen, en zichzelf er uiteindelijk ook naar gaat gedragen omdat ze te veel bezig is met wat anderen zouden denken.
"Oh nee, mensen zullen denken dat ik een kluns ben." En zodra je dat denkt, word je op dat moment de grootste kluns op de planeet.
Voor je het weet probeer je in hurkzit je sok aan te trekken en lig je twee tellen later plat op je rug op de vloerbedekking.
Voor je het weet beland je bovenop iemand als je met de bus op weg naar school bent en de chauffeur de bocht iets te scherp neemt.
 
 
Denk aan de aller-aller-aller-leukste persoon in je leven. Zou je die met één woord kunnen beschrijven? Vast niet, of misschien pas na heel lang nadenken. Vaak is de enige juiste term de naam van die persoon.
"Dat is zó jij!" Ik denk niet dat veel mensen dat tegen mijn zus kunnen zeggen als ze op iets zouden stuiten dat zij leuk zou vinden. Ik ondertussen wel, en na bijna 16 jaar weet ik waarschijnlijk nog helemaal niet alles wat er te weten valt over haar.
 
Labels zijn niet genoeg. Kernwoorden zeggen niet alles. Ik heb ook dagen gekend waarop ik uit bed kwam, in de spiegel keek en alleen maar 'lelijk' of 'reuma' zag.
Iedereen kan hard zijn voor zichzelf, vaak harder dan voor anderen. Het is een kunst om jezelf je minder leuke eigenschappen te vergeven.
 
Zou je willen dat jouw lievelingspersoon zomaar het label 'stom' of 'saai' of 'stil' of 'raar' krijgt, en dat gewoon aanvaardt?
Of altijd 'mooi' wordt genoemd en daardoor nog harder strest over hoe hij of zij er moet uitzien om dat label te behouden?
Iedereen heeft wel eens een off-day, en misschien zijn we dan ook echt even raar of stom of saai of stil, maar dan is het leuk om te weten dat je niet alleen dàt bent.
 
Ik heb mezelf vaak gezien als 'reuma' alleen en geloofd dat pestkoppen het bij het rechte eind hadden, dat ik gewoon in geen enkele opzicht de moeite waard was.
Maar ik zou zo kwaad worden als ze over mijn zusje -als die het zou hebben- zouden zeggen: "die met reuma". Als je dan toch genoodzaakt bent een korte beschrijving te geven, zeg dan liever: "die met haar roze trui, zwarte bril en schattig neusje". Of: "die lange met dat leuk haar".
 
Voor mij is ze Thaïs en ik noem haar al zo goed als mijn hele leven Tiesje. Een specifiekere term voor haar bestaat niet.
In anderen zie je zo vaak het unieke dat hen tot henzelf maakt, maar hetzelfde in jezelf vinden is vaak moeilijker.
Ik wou dat zij haar kon zien door mijn ogen.
 
En ondertussen probeer ik ook met andere ogen naar mezelf te kijken.
 
 
 
Aïda