DB 34: (Als) Wanneer ik je weer zie

 
 
Er zijn momenten, dagen, weken waarin het lijkt alsof je van de wereld bent afgesneden, en je het niet eens erg vindt.
Je weet dat je vrienden hebt gevonden voor altijd wanneer het je niet eens kan schelen dat je geen internet hebt, en zelfs niet je favoriete muziek.
Je weet dat je ergens thuishoort wanneer de rest van de wereld na een week weer langzaam binnensijpelt.
Even niks missen. Echt leven. Echt bestaan.
 
 
Afgelopen week vond de vierde editie van het Orka Zomerkamp plaats, een kamp voor kinderen en jongeren met reuma.
Het leek wel een week die tijd en ruimte wist te omzeilen, want voor ik het wist was het kamp waarnaar ik het hele jaar had uitgekeken alweer voorbij.
Het einde was als een mokerslag in mijn gezicht. Ik werd te oud. Volgend jaar word ik twintig. Ik moest onder ogen komen dat het mijn laatste kamp zou worden.
 
En toen de laatste dag daar was en zowat de helft van de aanwezigen bijna zat te grienen, werd bekendgemaakt dat het kamp in andere handen zou overgaan.
De komende jaren zal vzw Joetz het overnemen, waardoor Orka niet langer helemaal afhankelijk is van vrijwilligers en sponsors.
En waardoor de leeftijdsgrens meteen opgetrokken werd tot een jaar of dertig.
Of zo.
Er zal een monitorencursus georganiseerd worden die ook jongeren met reuma zonder problemen kunnen volgen, zonder dat het afbreuk doet aan de waarde van het attest.
En plots lag mijn toekomst binnen het reumakamp vast voor mij.
 
Ik voelde al langer aan dat ik te oud werd om geëntertaind te worden, maar ik kon het samenzijn met mijn verre vrienden niet zomaar opgeven.
En nu hoeft dat ook niet meer. Ik kan nog wel een jaartje mee, en zodra ik op 'tram 2' zit, kan ik zelf monitor zijn, aangezien het voor een aantal anderen tijd is om een andere richting uit te gaan.
 
 
Een oprechte dankjewel aan Anja en Steven. Zonder jullie inzet had ik waarschijnlijk maar een halve jeugd gehad.
Ook de monitoren (die al lang meer vriend dan oppas zijn) blijf ik dankbaar. Hier stopt het echt niet. Want elk einde is het begin van iets nieuws, toch?
 
Ik ben dankbaar en melancholisch tegelijk. De wereld is klein, maar veel te groot als je iemand mist.
Ook dit jaar heb ik meer geleerd dan ik had verwacht, over anderen, over mezelf.
Er even tussenuit en ontspannen gaf me inzicht in waar ik heen wil met mijn leven, inzicht in wat belangrijk voor me is. Het herinnerde me eraan hoe belangrijk time management is.
Ik wil geen dag meer voorbij laten gaan zonder iets te doen waar ik later de vruchten van draag, of waar ik op het moment zelf gelukkig van word. Ik wil plaatsen zien, vaker afspreken met vrienden, mezelf eraan herinneren hoe leuk het leven is.
 
Ik heb werk te doen, plannen op stapel, maar ik zie het weer helemaal zitten door de boost die mijn vrienden me hebben gegeven.
Sommigen van hen ken ik al sinds mijn veertiende, anderen pas later, maar onafscheidelijk blijven we altijd in gedachten.
Ik mis jullie gekke heufden.
 
 
Aan al mijn lieve vrienden, met of zonder reuma, ver of dichtbij, lang geleden of gisteren nog gezien: in vriendschap is er geen tijd en ruimte. Er is alleen 'hier' en 'daar' en 'wanneer je terug bent'.
 
 
 
Aïda
 
 
Op de foto: Rani, Noémie, Pieter, Helena, ik, Wouter, Romy, Jarne, Thaïs