DB 38: (On)handig

 
Bij mij zit reuma vooral in de kleine dingen.
Dat ik niet in staat ben een marathon te gaan lopen, dat spreekt voor zich, maar wat ik echt lastig vind zijn die alledaagse dingen die zo vanzelfsprekend zouden moeten zijn.
 
Ondanks mijn snelle reflexen ben ik nogal onhandig.
Ik laat geregeld dingen vallen, en wring mezelf vaak in allerlei bochten om met mijn bewegingsbeperking toch min of meer alles gewoon voor elkaar te krijgen.
Vaak denk ik twee minuten en een hele krachtinspanning later: oh, dit had ik ook gewoon even aan iemand kunnen vragen.
 
Ik word er soms best een beetje droevig van als ik erbij stil sta bij welke dingen ik meestal hulp nodig heb.
Mijn handen zijn bijvoorbeeld motorisch heel goed (ik hou van prutswerkjes als tekenen en knutselen, en mijn handschrift is heel klein en krullerig), maar soms kan ik gewoon niet bij de plek komen waar ik ze nodig heb.
Denk maar aan je teennagels knippen. In principe kan ik er nog net bij, maar dan zou ik het blindelings moeten doen.
Met veters strikken kan ik dat nog riskeren, maar met een nagelschaartje zomaar wat in het rond knippen aan je nagels... Dus vraag ik dat meestal aan mijn vader, opdat ik toch na elke knipbeurt al mijn tenen nog heb.
 
Het is iets heel kleins, iets simpels, en veel mensen zouden het fijn vinden als iemand het voor hen deed, wel zo makkelijk.
Maar ik baal ervan dat ik er moeite mee heb, en ik heb nog meer moeite dat te accepteren. Ik ben een enorme perfectionist wanneer ik mijn vingernagels doe, dus vind ik het vaak vervelend dat mijn teennagels niet ook altijd geknipt zijn zoals ik dat wil.
Wel recht hoor, maar dan zie ik ergens een hoekje, of... Voor ik het weet zit ik, op het puntje van mijn tong bijtend, er toch nog een beetje van een onhandige afstand met een nagelvijl aan te prutsen. Mijn teennagels lakken doe ik ook zelf, en dan is het er vaker naast dan erop, maar dat 'buiten de lijntjes' gaat er wel weer af in de douche. Ik ben zo ontzettend koppig soms.
 
Er zijn zo nog een paar dagelijkse dingen die om flink wat concentratie en moeite vragen.
Oorbellen indoen of een kettinkje omdoen bijvoorbeeld, want mijn armen kunnen er niet altijd even goed bij.
Ik probeer het altijd eerst zelf, maar als het na een minuut nog niet gelukt is geef ik het meestal op of vraag ik het even aan iemand om het voor mij te doen.
Mijn haren zelf vlechten kan ik ook niet, maar daar is mijn kapsel nu toch te kort voor.
In het middelbaar wilde ik ook altijd lekker eigenwijs mijn loodzware schooltas zelf dragen, al leed mijn rug daar behoorlijk onder.
Bij deze een oproep aan alle scholen: zorg ervoor dat leerlingen minder moeten sleuren, ook voor studenten met een doorsnee fysieke conditie is het soms bijna ondraaglijk!
 
Maar de dagen dat het zomaar vlot gaat en het wel meteen lukt! Of dat ik na een paar minuten prutsen toch een goed eindresultaat zie, dat maakt mijn dag echt helemaal.
Ik ben zo blij als ik iets uiteindelijk toch voor elkaar krijg, alsof ik kan zeggen: in your face, arthritis!
Elke keer dat ik een complimentje krijg over mijn handschrift of mijn tekeningen straal ik helemaal vanbinnen. Ook mijn vingers doen nu af en toe pijn, maar dit gaat de reuma me echt niet afpakken. Die ziekte heeft mijn lichaam al behoorlijk beschadigd, maar het zal me er nooit van weerhouden om die destructiviteit om te zetten naar iets wat ik creëer, iets waar alleen ik invloed op uitoefen en niet mijn schaduwzijde.
 
Het helpt om lijstjes te maken.
Voor alles wat ik niet kan, probeer ik ongeveer twee dingen te bedenken waar ik goed in ben. 
Voor elk stukje van mijn lichaam dat mijn reuma hardhandig bewerkt heeft, zoek ik iets wat ik wel mooi vind aan mezelf.
Ja, ik heb scheve knieën en scoliose in mijn rug. Maar ik heb ook lange gekrulde wimpers en heldere ogen. Ik kan niet in hurkzit neerknielen of loodzware voorwerpen tillen, maar hé, ik kan in spiegelbeeld schrijven en ontzettend veel tekenfilmquotes onthouden. Je kunt niet alles hebben in het leven. ;)
 
 
Waar ben jij goed in?
Denk je daar af en toe ook wel eens aan?
Vergeet niet dat je in je eentje niet alles hoeft te kunnen. We zijn niet enig in onze soort, we kunnen elkaar aanvullen. Je kan misschien niet alles, maar jij, als schakel, houdt de hele keten draaiende.
 
 
 
Aïda