DB 40: De keerzijde van vlinders, kriebels en hormonen

 
Zoals ik al eerder vermelde in voorgaande schrijfsels wordt reuma beïnvloed door externe factoren.
Vaak besluit reuma grillig te zijn en onverwacht voor een al dan niet plaatselijke opstoot te zorgen.
Maar ziek zijn (verkouden of griep) kan een weerslag hebben op mijn immuunsysteem, dat gewoonlijk al niet naar behoren werkt en dus nog meer gevoeligheid in mijn gewrichten veroorzaakt.
Ook overbelasting zorgt voor extra ontsteking, pijn en/of stijfheid.
Stress is een derde negatieve factor die invloed uitoefent op artritisklachten.
Maar dan is er nog een andere spelbreker: hormonen.
 
Dit is dus bij jongens en meisjes anders. Ik hoorde laatst nog dat er meer vrouwen zijn met reuma dan mannen. Geen idee of dat met hormonen te maken heeft.
De puberteit is een hele aanpassing via hormonen, en een hel voor je lichaam als je reumapatiënt bent. Als je een vrouwelijke reumapatiënt bent, houdt het daar niet op.
 
Enkele dagen voordat het ‘die tijd van de maand’ is, voel ik het al aankomen.
Mijn gewrichten zijn aanzienlijk strammer, en de grens tot waar ik kan gaan in fysieke activiteit is niet wat deze zou moeten zijn.
Ik heb veel sneller pijn door overbelasting, heb meer last van opstootjes enzovoort.
Ook tijdens de dagen dat ik mijn regels heb, doet mijn rug pijn, is mijn nek stijf, weet ik me geen ontspannen houding te vinden...
Los daarvan heb ik dan ook nog eens verschrikkelijke buikpijn.
Desondanks merk je er in het openbaar niks van wanneer ik het extra lastig heb, maar wanneer ik thuis ben, krul ik me dan het liefste op in bed, heen en weer woelend omdat ik maar geen goede houding vind voor mijn ledematen die ik op dat moment vreselijk overbodig vind.
Mannen hebben vast ook wel geslachtsgebonden uitdagingen waar ze doorheen moeten, maar reuma is extra onderhevig aan die irritante menstruatiecyclus.
 
Steeds meer dokters bestoken me met zwangerschapsinformatie.
Ik ben niet van plan tienermoeder te worden, maar onder het motto ‘beter laat dan nooit’ werden toch al een aantal dingen besproken.
Ik mag onder geen enkele voorwaarde zwanger worden zolang ik mijn huidige medicatie neem. Je kunt je mijn gezicht wel voorstellen toen ik bedacht hoe slecht die troep dan wel niet voor me is, laat staan voor een kind dat rond zou dobberen in mijn buik.
Zodra ik heupprothesen kreeg, werd me ook verteld dat keizersnede een betere optie is dan natuurlijk bevallen, in verband met de belasting van mijn bekken.
‘Ver van mijn bed’-verhalen, dacht ik. Kinderen is wel het laatste waar ik op dit moment van mijn leven mee bezig ben.
Maar ik ontsnapte niet aan de verhalen over gierende hormonen en zwangerschap. Het is mogelijk dat je als vrouw de tijd van je leven hebt als je zwanger bent en reuma hebt, zoals een goede vriendin van mijn mama het beleefde. Zo goed als geen pijn en vrolijk als wat.
Helaas is de pret uit zodra het kind op de wereld gezet is, want dan loop je het risico in een zwart gat te vallen vol protesterende gewrichten.
Hormonen, gezellig.
 
Nog erger is het als je behoort tot de kleinere groep van vrouwelijke reumapatiënten die zo goed als ten onder gaan aan hun zwangerschap. Pijn alom, en medicatie nemen zit er dan niet in aangezien dit zo slecht is voor het ongeboren kind. Negen maanden onvermijdelijk afzien.
Ik dacht dat ik misschien wel drie kinderen zou willen later, in een verre toekomst.
Nu zit ik daar niet bepaald op te wachten. Laat ik dan later een extra kat nemen of zo. Helaas zou dat dan weer zonde zijn van mijn goede omgang met kinderen die me aangeboren lijkt te zijn. Een dilemma dat ik graag nog een decennia zou willen uitstellen.
 
Mannen hebben het op dit gebied toch maar lekker makkelijk, al verdienen ze in mijn ogen ook tonnen aan respect wanneer ze op zo veel mogelijk manieren klaarstaan voor hun vriendin , vrouw,  moeder of zus. En ook als man met reuma is het leven niet altijd een eitje.
 
Het is zoals mijn favoriete kinderboekenschrijver Sjoerd Kuyper het vertelde in een van zijn werken, dat ‘Het boek van Josje’ heet, door middel van een dialoog tussen twee personages. Kwamen kinderen maar op de rug van een zwaan, zoals in dit boek, wel zo pijnloos.
“‘Gatverdamme!’ zei de ijsvogel. ‘Wéér een meisje.’
‘Natuurlijk,’ zei de buffel. ‘Meisjes houden de wereld draaiende.’
‘En jongens?’
‘Jongens zorgen ervoor dat meisjes dat altijd blijven doen,’ zei de buffel.”
 
En dát is, volgens mij, een waarheid als een koe.
 
 
 
Aïda