DB 41: Binnen de lijnen (van je lichaam) kleuren

 
 
Ik ben goed in ontsnappen.
 
Wanneer het allemaal tegenzit, vlucht ik weg in een boek, verlies ik mezelf in een tekening of schrijf ik met hart en ziel aan een gedicht, blogbericht, kortverhaal of column.
Ik heb altijd gehouden van rustige hobby's, maar ik vind het heel fijn om nieuwe dingen uit te proberen (al vind ik het iets minder fijn om, na een lange en vermoeiende dag, pompaf met zere ledematen op bed te moeten liggen).
Reuma heeft me niet tegengehouden op het gebied van openstaan voor nieuwe ervaringen. Mijn lichaam is beperkt, maar mijn denken is dat niet. Liever kreupel dan bekrompen.
 
Af en toe vraag ik me af of het niet juist 'dankzij' in plaats van 'ondanks' reuma is dat ik ben wie ik ben.
Mijn leven had er wellicht heel anders uitgezien als ik kerngezond was geweest. Ik had als danser op de planken kunnen staan.
In plaats daarvan ontvouwt zich minstens een dozijn aan circustenten in mijn hoofd.
Ik droomde als kind zo vaak over acrobaten aan trapezes, die de lucht koel langs hun benen voelden stromen zodra ze snelheid maakten.
Over ballerina's die door het luchtledige leken te wervelen terwijl ze ronddraaiden in wat wel duizend pirouettes moesten zijn. Over koorddansers die al even soepel waren als slangenmensen.
 
Het moet op zo'n avond geweest zijn dat ik voor het eerst een pen en papier tevoorschijn haalde om iets anders te creëren dan huiswerk.
Een avond waarop ik dingen bij elkaar droomde terwijl ik nog wakker was. Een avond waarop ik verhalen begon te verzinnen bij de tekeningen die ik had gemaakt.
Het moet de avond geweest zijn waarop ik opnieuw als toeschouwer in de tribune had gezeten, maar plots een schrift naast me zag liggen om neer te schrijven wat ik zag.
 
Ik had natuurlijk geen idee hoe dat moest voelen, zo los en vrij bewegen, maar ik dacht aan de enkele keren dat ik bij het turnen op school een klein eindje had gesprint.
Zo'n opluchting, zo'n vrijheid, maar dan zonder de stijfheid en pijn na afloop van die heerlijke eeuwigheid die verborgen zat in een halve minuut.
 
 
Er is slechts één valkuil in het hele 'vluchtsysteem': ik kan niet voor alles mentaal wegrennen.
Studeren is bijvoorbeeld een van de dingen waar ik niet onderuit kan, tenzij ik graag stallen wil uitmesten, wc's wil poetsen of achter de vuilniskar aan wil lopen.
Fysiek niet haalbaar, en ook los daarvan geen prettig vooruitzicht.
 
 
De start van het academiejaar helpt me eraan herinneren dat ik niet mag vergeten dat er ook nog een wereld is buiten mijn knutselspullen.
Mijn wereld, die ik zelf mag inkleuren.
En ja, soms is het hard werken voor een pot verf in je lievelingskleur, maar dat is het waard.
 
 
Aïda