DB 42: Trots en vooroordelen

 
Het academiejaar is opnieuw begonnen en ik kan weer doen wat ik het allerliefste doe: klassiekers lezen.
Voor het vak Engelse literatuurgeschiedenis wordt van me verwacht dat ik 'Pride and Prejudice' lees (en niet gewoon even de filmadaptatie bekijk).
 
Ik las eerder al een ander werk van Jane Austen (de roman 'Emma') en na ook het zien van een daarop gebaseerde televisieserie droomde ik vaak weg bij de gedachte aan mooie negentiende-eeuwse jurken, koetsen met paarden ervoor gespannen en mannen in kostuum (gelukkig net de pruikentijd voorbij).
 
Wat moest het heerlijk geweest zijn om als vrouw in zo'n wereld te leven, tenminste als je van adel was en ontzettend veel geld had.
In de verkeerde eeuw geboren, dacht ik  treurig, tot ik me realiseerde dat de medische wereld toen nog niet zo ver gevorderd was.
 
Vroeger was het schoonheidsideaal heel duidelijk: je draaide wat krullen in je haar, je droeg een dure jurk en je poederde je gezicht af totdat mensen uitbarstten in een hoestbui wanneer je langsliep.
Nu kan en mag bijna alles.
Op kleding wordt steeds minder vaak gelet. Er zal wel eens vreemd gekeken worden wanneer je een legging draagt met panterprint, maar hé, het is jouw leven. Draag lekker waar je zin in hebt.
De laatste tijd gaat het steeds vaker over het lichaam zelf.
In de eerste plaats over gewicht, maar ook over andere zaken.
Geen wonder dat steeds meer vrouwen gaan voor een neuscorrectie en ook mannen vaker onzeker worden over hoe ze eruit zien.
 
Denk heel even na over wat je niet zo mooi vindt aan jezelf.
Je neus? Je oogleden? Je gewicht? Zou je het overwegen om die kleine 'foutjes' chirurgisch te laten verwijderen?
Denk nu even aan mij.
Ik heb een scheve rug, ik heb knieën en ellebogen die niet zo goed strekken. Ik heb voeten waarvan de zool de grond niet helemaal raakt als ik rechtsta omdat ze vergroeid zijn. Het is gelukkig een beetje verbeterd doordat ik de laatste tijd minder last heb van actieve ontsteking.
Ik kan deze dingen niet chirurgisch verhelpen. Het is niet mogelijk om mijn ruggenwervels helemaal recht te plaatsen, tenzij ik graag het risico loop om half verlamd weer uit de narcose te ontwaken.
Ik kan niet zomaar even beslissen om alles te verbeteren door een kleine ingreep. Zo werkt mijn lichaam niet.
Als ik mezelf lelijk zou vinden door wat mijn reuma heeft gedaan met mijn lichaam, zou ik mezelf niet kunnen 'bijwerken'.
 
 
Zal ik je eens wat vertellen? Ik vind mezelf niet lelijk.
Niet meer. 
Scheve gewrichten zou ik niet bepaald aanbevelen, maar wanneer ik in de spiegel kijk ben ik niet ondankbaar.
Misschien zou ik mijn gewrichten juist heel mooi en uniek vinden als ze me nooit pijn zouden bezorgen. Bovendien valt het helemaal niet zo op, tenzij je weet waar je moet kijken.
 
In het tijdperk van Jane Austen kon de plastisch chirurg je niet helpen. Je moest blij zijn met wat je had en ook toen werden mensen verliefd, ook toen trouwden mensen met elkaar, ook toen hadden mensen vrienden.
"Wat zou het leven er anders voor me uitzien als ik knapper was geweest en er iemand van me hield..."
Wat zou het leven er anders voor je uitzien als je jezelf knapper zou vinden en je van jezelf zou houden.
Diegene die het hardste oordeelt over jou, ben je zelf.
 
 
 
 
Dikke knuffel
(knuffels zouden nooit moeten vermageren)
van Aïda