DB 44: How to: sociaal leven (reumatisch problematisch)

 
Alles staat bij mij in het teken van combineren.
Het is moeilijk om een evenwicht te vinden tussen studies, reuma, hobby's en een sociaal leven.
Reuma maakt je moe, het neemt broodnodige energie van je af en net wanneer je denkt dat het beter gaat, steekt je lichaam er opnieuw een stokje voor.
 
Wat ik dus maar half begrijp is hoe andere mensen hun leven zo geweldig goed organiseren.
Ik wil graag vaker afspreken met vrienden, maar ik ben vaak moe en dan heb ik nood aan een beetje 'me time'.
Vaak wordt moe zijn of moeten studeren niet als een goed argument gezien om een afspraak uit te stellen.
"Ach, je kunt later toch nog wel wat extra studeren, of 's avonds?"
Nee, dat kan ik dus niet. Ik heb 's avonds niet voldoende energie meer over om me te concentreren op moeilijke dingen, dus dan wil ik ook niks aan mijn hoofd.
En vroeger opstaan, daar begin ik niet aan. 's Ochtends lijkt het wel alsof er een kilo slaapzand in mijn ogen zit en mijn lichaam 'laadt op' wanneer ik slaap.
Natuurlijk blijf ik ook wel eens langer op dan 22h, maar dan zeker niet om de achterstand in te halen wat studiewerk betreft.
 
Alle dingen die op een productieve manier moeten worden uitgevoerd, moet ik dus sowieso op klaarlichte dag doen en helaas hakt dat nogal in op mijn sociale leven.
"Nee, sorry, ik kan niet, ik ben doodmoe en met de trein reizen put me echt uit."
"Ik vind het echt heel jammer maar ik heb de tijd niet, ik moet nog een aantal hoofdstukken studeren want vorige week was ik verkouden en deed mijn reuma extra lastig."
"Ik mis jou ook heel erg, maar het gaat gewoon even niet en dat is rot."
 
Na een tijdje gaan mensen me ook niet meer uitnodigen om uitstapjes te maken, dus wanneer ik dan een keertje tijd heb of actiever ben, blijf ik meestal alleen thuis omdat iedereen al plannen heeft gemaakt.
Ik weet nooit op voorhand hoe ik me zal voelen, dus het is heel lastig om verplichtingen en wensen in balans te houden.
Soms voel ik me daar wel eens eenzaam door, vooral als vrienden verontwaardigd reageren met: "Zeg, hoe zit dat, wíl jij eigenlijk nog wel afspreken?"
Geloof me maar: wanneer ik zeg dat ik graag een keertje wil afspreken om een film te zien, te blijven logeren of te gaan winkelen, dan meen ik het ook echt. Het duurt vaak een hele tijd voor het ervan komt, maar uitstel is geen afstel.
Doordat ik vaak heel lang zit te wachten op een moment waarop beide partijen kunnen afspreken, ben ik wel dubbel zo blij om tijd te spenderen met iemand die ik graag mag en even helemaal te ontspannen. Dan zit ik ook echt in het moment: geen internet, geen sms'jes naar andere vrienden, echt helemaal in hier en nu, zodat ik er echt van geniet om iemand terug te zien en de ander dat ook voelt.
 
Het zou stukken makkelijker zijn om het 'real life'-contact te onderhouden als ik wat meer vrienden had die bij me in de buurt wonen.
De vrienden waar ik het meest hecht mee ben wonen bijna allemaal in andere provincies. Maar ik heb zowel verre vrienden als goede buren, dus mij hoor je niet klagen.
 
Telkens wanneer ik een verzoek van iemand moet afwijzen, voel ik me schuldig, ook al hoeft dat helemaal niet.
Als ik zelf niet aan mijn eigen leven denk en aan hoe ik dat kan/wil invullen, dan doet niemand dat voor mij. Ik wil graag vrienden terugzien, maar ik wil ook graag níét van vermoeidheid in slaap sukkelen rond het middaguur of geen enkel vrij moment meer overhouden. 
Rust is sinds een tijdje een hoge prioriteit geworden. 
 
Dan heb je natuurlijk ook mensen die het nodig vinden dat ik eens een vriendje aan de haak sla.
Graag zelfs, maar wanneer?! Iemand anders gaat mijn problemen niet voor me oplossen, dus wil ik eerst mijn planning een beetje op orde krijgen.
Ik vraag me soms af waarom ik eigenlijk nog moeite doe.
Liefde staat erom bekend dat het je leven op zijn kop zet, terwijl ik wanhopig probeer om alles overzichtelijk te houden.
Net wanneer ik een beetje structuur in mijn dagelijks bestaan heb weten te krijgen, overkomt me vast zoiets. Zul je net zien.
 
 
Aan al mijn goede vrienden: dankjewel om te accepteren dat ik bovenop mijn chaotische leven ook nog eens een onvoorspelbaar lichaam heb dat af en toe dwarsligt. Het is niet altijd makkelijk om het te plaatsen of er de hele tijd rekening mee te houden.
Ik word af en toe ook behoorlijk chagrijnig van het geluk dat niet altijd aan mijn kant staat. Maar weet dat ik er ook altijd voor jullie ben en dat de momenten die ik met jullie heb onbetaalbaar zijn.
Hier laat ik het maar beter bij, voordat ik sentimenteel word en toegeef dat ik superveel van jullie hou.
 
 
 
Veel liefs
Aïda