DB 46: Keuzes maken (Pokémon)

 
In het leven en de liefde/vriendschap heb je altijd een keuze.
Nou, niet altijd, maar heel vaak wel.
Niet dat alle opties doorgaans even aantrekkelijk zijn, maar je beslist zelf over heel wat zaken in de mate van het mogelijke.
 
Ik had bijvoorbeeld geen keuze toen ik geboren werd.
Het zou niet veel helpen, mocht ik een klacht indienen bij het universum. "Hé joh, productiefoutje hier zo, geld terug! Kan ik dit lichaam even ruilen? Of krijg ik een tegoedbon voor iets leuks, iets dat wel prima functioneert?"
Het leven doet niet aan inruilacties, hoe netjes je de kastickets ook bijhoudt, of de houdbaarheidsdatum van de coupons in de gaten houdt.
Grof gezegd komt het hierop neer: roeien met de riemen die je hebt, of verzuipen. De roeispanen zijn af en toe best zwaar, maar ik blijf niet ter plaatse trappelen. Lijkt me zonde van al die mooie kansen en uitdagingen.
 
Ikzelf kan niet beslissen mijn immuunsysteem overboord te gooien, maar iemand anders kan dat wel.
Een ander persoon kan wél weggaan. Kan wél de benen nemen. Iemand anders hóéft niet voor mij te vechten. 
Dan kun je wel zeggen: "Wat een eikel is hij dat hij je daarom niet ziet staan," of: "Jezus, wat een trut, ze houdt helemaal geen rekening met jouw fysieke conditie wanneer we een uitstap plannen".
 
 
Soms zijn mensen echt niet aardig en dat is rot.
Maar er is ook nog een verschil tussen menselijk/vriendelijk zijn en écht bij me willen blijven. Blijven voor altijd. Vriendelijkheid is geweldig, meer van dat in de wereld graag!
Maar reuma is best heavy shit. Velen die ik ken beseffen dat niet - en maar goed ook, want ik vind zoiets al vervelend genoeg voor mezelf, laat staan dat ik er anderen mee wil opzadelen.
Soms vergeet ik zelf ook dat ik het niet zo makkelijk heb als anderen. Ik wil het niet overdrijven (ik kan meestal gewoon stappen, kom de dag zonder kleerscheuren door en ga er niet aan dood) maar chronische pijn en stijfheid valt niet te onderschatten.
 
Ja, het doet pijn wanneer anderen me 'in de steek laten'. Vooral omdat het toch in eerste instantie moeilijk is voor mij.
Hoezo heeft iemand anders er last van dat ík me soms letterlijk niet lekker in mijn vel voel? Blijkbaar is je medemens helpen soms toch moeilijk. Het is een brok in mijn keel wegslikken wanneer ik niet uitgenodigd word voor groepsactiviteiten omdat 'ik het toch niet vol kan houden' en niemand zin heeft om je rolstoel voort te duwen.
 
Dat gebeurt nog steeds, en het is een illusie als je denkt dat dit nooit meer zal gebeuren. Ik ben en blijf op sommige momenten een 'taak', een 'last', een 'beperking' voor de vrijheid van anderen. Dus hebben zij de keuze: ben ik leuk genoeg om mijn reuma te compenseren en nemen ze de moeite me mee op sleeptouw te nemen, of is het toch net iets te veel gevraagd?
 
Ik vind het oké als anderen na een tijdje toch beseffen dat het met mij niet vanzelf gaat, en daarom liever tijd en energie investeren in vrienden waarmee ze wel alles kunnen gaan doen. Mij krijg je niet op schaatsen op het ijs, te gevaarlijk met mijn prothesen. Ik zal nooit je 'runbuddy' worden elke dinsdagochtend om 6 uur. Lange wandelingen en shoppen zonder rolstoel zitten er bij mij niet in.
Maar anderen hebben een keuze. Je hoeft niet per se met me om te gaan, en al zeker niet uit medelijden, laat dat alsjeblieft.
Het is oké om weg te gaan als het je te heet wordt onder de voeten. Jij hebt een keuze en het punt van kiezen is dat je vrij bent in je beslissing. Ik heb niks aan vrienden of een relatie waarbij het toch 'dik tegen de goesting' is. Het is ook oké om dat toe te geven wanneer je me al langer kent. Zo gaat dat met eerlijk zijn, en dat apprecieer ik.
 
Waarom ik dat oké vind? Wel, dan weet ik ook of ik gewenst ben, en kan ik mijn energie verdelen onder diegenen die me wel leuk gezelschap vinden, ondanks mijn chronische beperking.
Ik hou alleen maar meer van de mensen waarmee ik mezelf omring, en ik respecteer diegenen die uit mijn leven vervagen.
 
"Het is zo lief dat je een steun bent voor anderen, maar wie is er eigenlijk voor jou? Wie houdt zich bezig met hoe jij je voelt? Wie geeft jou spontaan een knuffel? Bij wie kan jij alles kwijt? Wie is jouw vertrouwenspersoon?"
Ik ben het gewend alles in mijn eentje op te lossen en mezelf een beetje gerust te stellen. Het helpt niet om erover te piekeren.
Shit happens. Ik plaats vaak de noden van anderen boven die van mezelf (wat in de praktijk niet altijd zo'n slim idee is). Ik ben geworden wie ik ben doordat ik in mijn prille jeugd alles in mijn eentje heb moeten uitzoeken. Ik had niemand die (los van familiebanden!) zich bekommerde om mijn ziektebeeld. Ik ben een goede steun voor anderen met reuma omdat ik weet wat ik miste, waar ik vroeger eigenlijk wel nood aan had, maar nergens vond.
 
Maar misschien is er iemand gek genoeg om ooit te beslissen me te vragen hoe ik me erbij voel, zonder terug te deinzen van de schimmen onder mijn huid.
Misschien kiest er ooit iemand voor álles van mij.
Tot die tijd kan ik prima gelukkig zijn met de vrienden en familie tegen wie ik niks hoef te vertellen omdat ze er 'voldoende' van weten.
Ik ben blij met kennissen die me fysiek wel helpen, maar niet verder vragen. Even tevreden ben ik met de individuen die wel vragen of alles oké is, maar fysiek niet echt (kunnen) helpen.
 
Het is zoals bij Pokémon: elk wezen heeft zijn sterkte en zwaktes. Het hangt gewoon af van welke combinatie jij doenbaar vindt. Op een dag komt er iemand die zegt: "Ik kies jou!"
 
 
 
Liefs,
Aïda