Maak kennis met Julie

 
Aangenaam, mijn naam is Julie en ik heb fibromyalgie ofwel weke-delen-reuma.
 
 
Fibromyalgie is een syndroom dat zorgt voor wijd verspreide gewrichts- en spierpijnen, vermoeidheid, slaapstoornissen, hoofdpijn, stijfheid,…
Mijn spieren doen dagelijks en in grote getale pijn, alleen mijn tong doet het uitstekend. Daarom kun je me vaak op een podium vinden, waar ik de kunst van het vertellen beoefen. Ook het scheppen van beelden (liefst met potlood) doe ik graag, alleen is dit niet altijd gemakkelijk door de krampen in mijn vingers.
 
Jawel, naast fibromyalgie heb ik ook spasmofilie. Dit werd vastgesteld door een dokter in Oostende die bijlange geen lamme tongspieren had. Ze taterde erop los over haar zoon, global warming, haar appartement aan zee, dokters in Brussel, enzovoort. Ik hoop nog steeds dat die verwarde dokter per ongeluk het etiket ‘spasmofilie’ van de patiënt voor mij op mijn hoofd heeft geplakt. Dat ik plots een rechtzetting per brief ga ontvangen, zoals dat vaak in tijdschriften of kranten wordt gedaan. ‘Sorry, mevrouw Julie. De diagnose was bestemd voor … (vul een oma-naam naar keuze in) van onder de kerktoren in … (vul een dorp naar keuze in).’
 
 
Deze blog zal gaan over het leven met, maar ook zonder fibromyalgie. Zo studeer ik toerisme en houd ik van dieren. Ook rijd ik vaak nog nipt - vollebak gas geven - door het oranje verkeerslicht en vervloek ik de NMBS als de trein te laat komt. Zie je wel, ook mensen met reuma zijn ook maar gewone mensen.  
 
 
Sinds vorige week zit ik op kot in De Haan. Niet bepaald een studentenstad, maar de nukkige conciërge in het gebouw maakt veel goed. Hij is zowat de Vilder uit Harry Potter. Oud en teleurgesteld in het leven. Op kot zijn is meer vrijheid, maar ook meer verantwoordelijkheid.
Namelijk:
 
Grenzen Bewaken (de GB-kwestie zal een vaak terugkomend thema zijn)
Kinesitherapie doen (Zoals Aïda zegt, heel pijnlijk)
Al mijn medicijnen nemen (ook de magnesium en histamineremmers die ik onnodig acht en weleens een dag oversla)
Lactose mijden (stel dat er hierboven een god zit, hopelijk deed hij dan net een dutje op het moment dat ik deze middag een warme choco dronk. Zodat ik alsnog in de hemel kom en lactosevrije rijstpap met een gouden lepeltje kan eten)
Bewegen
 
Enzovoort. 
 
 
Beste lezer, met of zonder reuma, bij deze sluit ik mijn eerste blogbericht af. Tot de volgende!
 
 
Liefs,
Julie