Vers van de pen 3: voor een prikje

 
 
Net als vele reumapatiënten zet ik eigenhandig spuitjes in mijn bil.
Dit niet voor de reuma, maar omdat ik naast fibromyalgie ook clusterhoofdpijn heb.
Dit is een heel lastige en pijnlijke aandoening, net als reuma is. Maar de spuitjes zijn dus wat gelijkaardig zoals diegene die gebruikers van reumamedicijnen zetten.
Daarom een blog over prikjes. 
 
 
Als je op jonge leeftijd te horen krijgt dat je jezelf spuitjes moet geven, is dit een enorme klap.
Tegelijkertijd is het ook een hoopvol iets, hoop op een beter leven.
Bij mij riep het vooral verdriet op. Ik was negentien jaar oud en helemaal alleen naar de neuroloog gegaan.
Daar moest ik kiezen tussen zuurstoftherapie en spuitjes. En op mijn negentiende was dit wel zwaar.
Ik moest toch even een colaatje drinken in de cafetaria om bij te komen, want vooral zuurstof voelde als mensen die stervende zijn. 
 
 
Terug naar de spuitjes.
Het moment dat je het te horen krijgt is zowel lastig als hoopvol.
Maar toch kunnen de behandelingen met anti-TNF je een beter leven geven. Ik ken veel mensen die zo geholpen zijn door deze medicijnen.
 
Alleen volgt de lange weg langs de mutualiteit voor je deze medicijnen terugbetaald krijgt.
Dit is een spannende tijd.
Zelf dacht ik vooral aan de portefeuille van mijn ouders en voelde ik me schuldig. Schuldig omdat ik ziek ben.
Het wachten duurde lang en ik hoopte zo hard dat mijn medicijnen zouden terugbetaald worden. Gelukkig is dit het geval! 
 
 
Het eerste spuitje was spannend. Ik vond het eng om op het knopje van mijn prikpen te drukken, was bang voor de schietende naald.
Uiteindelijk is het prikje wel wat branderig, maar valt het wel goed mee. Geen extreme pijnen of zo. ;)
Maar als reumapatiënt zijn we extreme pijnen zo gewoon dat dit prikje echt wel meevalt.
 
 
Tips and tricks voor een beter leven met prikjes: 
 
* Als je bang bent om te prikken, kan je een ander persoon vragen om dit te doen. Vraag wel een voorzichtig persoon, geen willekeurige klasgenoot of zo. ;) Je bent geen vogelpiek. Misschien kan je mama of papa, je buurvrouw of je oma dit prikje zetten als je bang bent.
 
* Neem je medicijnen regelmatig en op de juiste manier. Therapietrouw zijn is lastig, maar o zo belangrijk. Maak een geheugensteuntje als dit nodig is. Bijvoorbeeld een herinnering in je gsm. 
 
* Vraag je ouders om hulp bij de organisatie van alles: mutualiteit, apotheek,…
 
* Pas op met alcohol. Vraag eventueel raad aan de apotheek. Vaak is één pintje geen probleem, maar kan je je wel slecht voelen door dit ene alcoholische drankje. 
 
* Voel je niet schuldig over de kostprijs van je medicijnen. Je hebt niet voor je reuma gekozen, en dit weten je ouders ook. Je schuldig voelen geeft je geen meerwaarde in je gevoel en zelfbeeld. Je hebt er niet voor gekozen.
 
 
 
Groetjes,
Julie