Ziekenhuisschool

 
Sinds 2010 ben ik trotse leerling van een ziekenhuisschool. Van fibromyalgie was er nog geen sprake, de diagnose werd vorig jaar pas gesteld. Toch wist aan de juiste attesten te geraken en kon ik op 19 april van het gezegende jaar 2010 starten aan het Zeelyceum. Dit vooral om psychische redenen, me niet goed in mijn vel voelen.
 
Vroeger zat ik op een strenge, katholieke school. Rechtstaan aan je schoolbank als de leerkracht binnenkomt en pas gaan zitten na toestemming. De donkerblauwe plooirok tot in de knieplooi. In de rij staan na het belsignaal. Noem maar op. 
 
De school in kwestie is een bekende en goede school. De lessen waren van een hoog niveau, ik had een fantastische leerlingenbegeleidster en enkele leerkrachten waar ik met de glimlach aan terugdenk. Toch kwijnde ik weg. Omdat ik anders was. 
 
In 2008 was ik veertien en wilde ik erbij horen. Alleen lukte mij dat niet omdat ik net niet normaal genoeg was. Ik kreeg aanvallen van hyperventilatie, angst en krampen die later spasmofilie (autonome dysfunctie) in de vierde graad bleken te zijn. Ik moest vaak praten met het CLB omdat ik heel erg slecht in mijn vel zat.
Ook viel ik vaak flauw door mijn lage bloeddruk, wat volgens enkele medeleerlingen ‘alsof doen’ was. Ik kon niet goed mee in de turnlessen omdat mijn spiertonus freaking hoog genoeg was om een volledig ontwikkelingsland van elektriciteit te voorzien. Kon dat maar, energie winnen uit mensen met spierproblemen. Ook haalde ik tachtig procent voor de theorievakken en was ik het zorgenkindje van de leerkrachten. Daarmee maak je je niet populair. 
 
Mijn medeleerlingen hoorden er wel bij en vonden zichzelf heel wat. Dure merken, rijke ouders,… Maar eigenlijk waren ze vooral goed in meelopen en loze praat verkopen. Het higgs-deeltje hebben ze niet uitgevonden: Michelangelo als homo universalis bleek plots homoseksueel tijdens een spreekbeurt. Noem maar op. Het toppunt van intellectueel vermogen lag niet bij hen. Natuurlijk waren er uitzonderingen, er zijn enkele leerlingen waar ik hele goede herinneringen aan heb. Alleen zijn die in de minderheid. Waarschijnlijk was ik net niet fancy genoeg met die plastiek zak op mijn mond en lage bloeddruk. 
 
Aan alle kortzichtige huppeltrutjes die mij ooit hebben uitgesloten, uitgelachen met mijn plastiek zak, gezegd dat ik ‘alsof doe’: GET A LIFE.
 
Zoals ik zei: sinds 2010 ben ik leerling op een ziekenhuisschool. Daar draait het niet om de mooiste handtas, neen, in een ziekenhuisschool is het proberen dat heilige ultimatum, het diploma, te halen.  In een ziekenhuisschool is het vechten geblazen. De kwaliteiten zoeken tussen de beperkingen. Een A attest proberen halen terwijl je elke week minstens één dag aan bed gekluisterd bent. De trap naar de klassen opmanken in plaats van huppelen. Bij ons draagt men vaak orthopedische schoenen in plaats van Louboutins, een comfortabele rugzak in plaats van de designerhandtas in de elleboogplooi. 
De meisjes bij ons praten ook over make-up! Maar vaak om de wallen wat te camoufleren. En er wordt ook gesport! Alleen zwemmen de patiënten in het therapeutische zoutwater. 
 
En ik wil niet terug naar een reguliere school, neen, ik hou van de ziekenhuisschool! Mijn medeleerlingen zijn mijn persoonlijke helden. We zijn dan wel minder fashionable met onze beperkingen, toch zijn we driedubbel zo trots op wat we willen én kunnen: het diploma secundair onderwijs. We gaan dan wel voor altijd ‘anders’ zijn, toch zijn we volwaardige, kritische, jonge mensen.  
 
Zit je op een reguliere school en is er iemand met een ziekte of beperking in je klas? Wel, draag die persoon dan op handen. Wees trots op elke medeleerling, met of zonder problemen. 
 
Ben je zelf de leerling die net iets anders is, onthoud dan dit: wie laatst lacht, best lacht. De populaire meelopers komen nérgens. En als ze over je roddelen, da’s het teken dat je interessant bent. 
 
On ne  voit bien qu’avec le cœur, l’essentiel est invisible pour les yeux.
 
En om met het stomme L’Oréal stemmetje te eindigen: je bent het waard, zeker en vast! 
 
 
Julie