De grote zus

 
Hoe moeilijk kan het zijn een grote zus te zijn?
Geen idee eigenlijk want ik ben er geen maar heb er wel eentje.
 
Vraagje: zou het leuk zijn de oudste van twee zussen te zijn?
Als oudste van de twee draai je op voor alle eentjes.
 
Als eerste opstaan voor kinderopvang, eerste klaar met kleren aandoen, tanden poetsen, eten, drinken, als eerste naar de kleuterschool, potje testen, de kinderziekten krijgen, doorstaan en overwinnen, schoolmicroben ontvangen, luizen afweren, naar de lagere school met de kleine stinkende toiletten, vieze bokes voor de lunch, naar de middelbare school, een fijne studierichting proberen te kiezen, een jaar dubbelen, toch maar even proeven van het spijbelen, de weg tonen aan de jongste zus, haar moeten meepakken op de bus, samen rijden met de fiets om uiteindelijk als eerste de stap te zetten naar de hoge school, de universiteit misschien?
 
Als eerste zoeken naar werk, trouwen, kinderen krijgen en het is vrijwel zeker dat je nooit zult ingehaald worden door je jongere zus. Ook niet bij het halen van je rijbewijs, het drinken van je eerste pintje, proeven van je eerste stiekeme sigaretje en van je eerste liefje.
 
Maar je bent ook in alles de laatste.
 
De laatste om te eten, gewassen te worden, in je bed gestopt te worden, te slapen, op te staan, in de auto gezet te worden, in de auto gaan zitten. Laatste om gehoord te worden bij ruzie, laatste om de knussel (kus en knuffel ineen!) van mama te krijgen. Het laatste woord hebben maar dat is niet altijd positief want dat zijn de woorden die blijven hangen.
 
Maar wat als je niet de eerste bent om reuma te krijgen?
Maar de laatste om te beseffen dat het beetje aandacht dat je eindelijk voor jezelf hebt veroverd weer moet afgeven aan die kleine snoodaard die per se reuma moest krijgen?
 
Wat als je als laatste beseft dat je jongere zus voor de miljoenste, triljoenste keer met alle aandacht gaat lopen en daarbovenop nog eens een knuffelbeertje krijgt, zomaar! Van de verpleegster dan nog wel!
 
En ons mama… neemt verlof… om bij haar te zijn en niet om bij jou te zijn…
Schandalig…
 
 
En dan kijk je soms even anders naar je dochters.
 
Hoe groot moet de druk op die kleine schouders zijn als je opeens door hebt dat je jongere zus, die met alle aandacht gaat lopen eigenlijk ziek is, misschien zelfs niet te genezen.
Hoe dol draait het kleine hoofdje bij het zien van een kleine zus die niet zelf kan de trap afstappen, kleertjes aandoen, moeilijk stapt en niet meer wil stappen omdat ze te moe is. 
Na het krijgen van een kleine herhalingsinenting door hebben dat 2 maal per week een prik krijgen eigenlijk feitelijk te veel van het goeie is en je wel door hebt dat er leukere dingen zijn dan dat.
 
Grote zussen verdienen een pluimmm..enhoedje!
 
Ondanks dat de meeste en misschien bij momenten zelfs alle aandacht naar de kleine zus gaat blijft mijn oudste dochter een prachtig prinsesje.
Die hopelijk een prachtige madam wordt en niet vergeet dat haar kleine zus haar (na de mama natuurlijk :o) ) de belangrijkste persoon vindt om te plagen.
 
 
Kaat