Van oud op nieuw

Door de dagelijkse bezigheden  van werk, school, verhuis van huis naar huis, vergeet je de afspraakjes bij de dokter een beetje maar ook weer niet, 2 maanden zijn voorbij gevlogen en plots zijn we hier terug.
 
Op controle in het Prinses Elisabeth ziekenhuis te Gent.
En ons geduld werd danig op de proef gesteld .. er zijn nog 67 wachtenden voor u… 
 
en dan droom ik terug naar een paar jaar terug...
 
Ik denk terug aan ons allereerste bezoek aan de dokter. Toen we naar de kinderpolikliniek in het oude gebouw op consult gingen en ik het gevoel had in een horrorfilm terecht te zijn gekomen.
Alles in mijn herinnering is als een krakende zwart/wit film, met acteurs die onder een dikke laag make-up en gecrepeerde kapsels door de gangen sluipen en met priemende grote ogen naar je staren, klaar om je met hun handen, met lange groezelige nagels, een deur binnen te trekken om je  vast te ketenen op de onderzoekstafel. Licht grijze rook komt uit elke kier en de dokter in witte jas heeft een gemeen lachje rond zijn mond. 
 
Mijn fantasie kwam tot leven toen we voor de eerste infiltratie een dagje kliniek deden. 
Grote fles met lachgas naast het krakende metalen bedje met een oude matrasvering en plastiek matrasje. Overal buisjes in rare kleuren, een muffe geur die een mengeling  is van plas, ontsmettingsmiddel en warmte en de alomtegenwoordige ziekenhuisgeur die je overal tegemoet komt. De dubbele deur met code zodat je zeker niet kan ontsnappen uit deze enge wereld.
 
Ik kan me niet voorstellen hoe mijn kleine prinses zich moet gevoeld hebben, zeker als ik nu denk hoe benauwd ik het al had toen, koord rond de keel en snakkend naar frisse lucht.
 
“Biep”  onze beurt aan het loket en ik schrik van mijn rare hersenkronkels.
 
Tijden veranderen... trage asfaltbanen op de site ruimen plaats voor brede snelle lanen, extra verdiepingen op bestaande gebouwen en oude gebouwen worden met de grond gelijk gemaakt. Ze verdwijnen plots en maken plaats voor gloednieuwe glimmende structuren.
We wandelen van de K12 naar de gloednieuwe kinderpolikliniek waar de vriendelijke dame aan de zacht kleurige beuken balie ons toelacht: “stap maar verder hoor, je kan je aanmelden aan de balie”.
Welkom in de nieuwbouw… wat een verademing.
 
Waar felle kleurtjes ons vrolijk maken, samen met de breedlachende blauwe aap.
Waar de zitzakken bemand worden door lachende, soms gierende kindjes en de harde plastiek stoelen op een grijze grond ingeruild zijn voor veelkleurige stoelen en banken op een beige/rode linoleum.
Waar de aftandse, vuile plastieken glijbaan geweken is  voor een fancy houten exemplaar en K3 je toelacht op TV.
Waar de muffe strips zijn weggevlogen en het World Wide Web hand in hand gaan met de PS3 en PSVITA.
Ik verdenk zelfs de verpleegkundigen er van vrolijker te zijn dan vroeger! laugh
 
Ik ben blij dat we terecht kunnen in een kindvriendelijke, kleurige omgeving want ook al krijg je soms slecht nieuws, de pijn wordt verzacht door de enorme inspanningen die gedaan worden om het onze kindjes  een zo aangenaam mogelijk bezoek en verblijf te bezorgen. 
 
 
Kaat